................ حالت تناسلی ....

عجله برای صبح شدن

2011-04-25T00:00:00.003+04:30

تا حالا دیدین من جوک تعریف کنم ؟

دیروز ولی دلم می خواست یه جوک بگم

لازم بود کلا

।

خسته بودم ولی خوابم نمی برد । فکرم مشغول بود । هر چیزی که به ذهنم میرسه رو دنبال می کنم و می رسم به جایی بدتر از این । خلاقیتم کور شده । باورم نمی شه کسی دلش بیاد آرامش یه دیوانه ی کند ذهنی رو این جوری به هم بزنه । دست بداهه پردازی م رو بستن । قافیه شعرهام رو با عجله جویدند । خسته م می کنید । چقدر سخت خوابیدم دیشب । زهر بودند فکرهام

آدم دسته جمعی؛ زهر آدم ها و جبری که یقه ی آدم را می گیرد سفت

2011-04-23T23:47:00.003+04:30

همه ی حرفام باد هواست و انسان همیشه تنهاست । دوست ندارم باور کنم । موندم چرا و از کجا این مزخرفات رو باور کردم که انسان موجودی اجتماعی است । نه این که نیست । ما انسان نیستیم । فکر نمی کنی که اونایی که اشتباه بزرگ شدند، اونایی که با عقده رشد کردند زندگی بقیه رو خراب می کنند؟ مطمئنم من । من از آدمایی که تنهایی رو بلد نیستن همیشه ترسیدم । نمی دونم چرا؟ می دونم چرا। سردرگمی عجیب غریبی من رو برداشته و آزار میده। از یه طرف دوست دارم همچنان فکر کنم آدم ها برای کنار هم بودن وجود دارند و از یه طرف تحمل م زیادی پایینه। آدم ها رو دوست ندارم। سخت می گذره। دلم میخاد فرار کنم। بدترین و تلخ ترین لحظه هام شدند وقتایی که آدم هایی که دوست شون ندارم به من ثابت می کنن که من شبیه اونا هستم। بعد افسرده می شم । سعی می کنم باور نکنم ولی کاریش نمیشه کرد। از خودم متنفر میشم । میخام بگذرم ازین تنفر و باز هم نمیشه... شبیه اونایی که دوستشون دارم هم نیستم। اصراری هم ندارم باشم। آدم تا وقتی به تنهایی خو نگرفته زهر داره... این یه سالی که مجبور بودم تنها نباشم گاهی فرسایشم داده... از حالت منگی قبلش در اومدم و وقتی به گیجی خودم نگاه می کنم بیشتر اذیت میشم। دوست دارم به همون دوران هر چند سیاهی برگردم که مشغول فرار بودم و روز به روز مغزم از کار می افتاد و خنگ تر میشدم... یه ماه تو خونه میگذشت و نمی فهمیدم। نه مثل حالا که ازین ور به اون باید عجله کنم । حتی برای دوست داشتن نگران باشم که زهری گریبانم رو نگیره । تو هم که معلوم نیست چه بلایی سرت اومده یک دفعه । دوست دارم دوباره ملنگ باشم و تلخی نزدیک و دور شدن آدم ها رو نفهمم । ازین هوشیاری ام که تلخی دور شدن نگاهت رو می فهمه قبل از این که دور شده باشی بیزارم । ازین هوشیاری ام که میخاد بفهمه چه بلایی سر آدم ها میاد بیزارم । حکایت عاشقی ما شده است همین جمله ای که به دیوار می گویم خودم هم نمی شنوم چه برسد به تو : جایت خالی؛ تنهایی خوش می گذرد। شهر دیگری می خواهم। یه جبر مسخره، اشتباهات بقیه؛ نمیخام ببخشمشون و وقتی می بینم انتقام هیچ فایده ای برای کسی نداره احساس پوچی می کنم। حالا میشم محکوم به بخشیدن। دلم نمیخاد। ولی این همه نفرت رو جایی از بلندی پرت می کنم پایین। سبک میشم। کاری از دستم برنمیاد। ذهنم به هیچ راه خلاقه ای نرسید। حالا که این همه در بند زندگی تحمیلی گیر کردیم لااقل اسیر خودم نباشم...

از کجا معلوم ؟

2011-04-20T23:02:00.004+04:30

।
ایران : 50%
هلند: 22%
آمریکا: 17%
آلمان: 4%
و بریتانیا، افغانستان، ژاپن و کانادا به ترتیب و با درصدهایی کمتر شماری از بازدیدکنندگان این وبلاگ مسخره هستند که برای من بسیار جالب و هیجان انگیزه علی رغم این که خودم باید اذعان کنم که این وبلاگ رو نمی پسندم و یا بهتر بگم چند وقتیه که اصلا بدم میاد ازش و اگه ازش بدم نمیومد تا حالا به کسی که باید بخوندش معرفیش کرده بودم। به هر حال باید از دوستانی که این وبلاگ رو تحویل می گیرند تشکر کنم و بگم که ما رو بیشتر در جریان نظرات خودشون قرار بدهند। یعنی میخام بگم یه مطالبی نوشتم قبلا که واقعا و انصافا مزخرف هستند و ازین که هیچ کس یه کلام هم نمیگه بابا این دری وری ها چیه باید ابراز نگرانی کنم... ای داد... در ضمن از تعداد مشترکین هم یک نفر کاسته شده به تازگی که جای بسی تاسف برای بنده و خوشحالی برای آن بنده وجود دارد... یاه... یاه... ضمنا از کلیدی ترین کلمه ای که در جستجوهای اینترنتی به این وب بنده ره یافته است کلمه ی "حالت" بوده که بر خلاف تصور ده برابر بیشتر از "تناسلی" جستجو شده...
.
.

اواخر فروردین

2011-04-19T22:42:00.002+04:30

।

اول: نمی دونم می دونید یا نه؟ من عاشق عکس های مربوط به فیلم ها هم هستم। مووی استیلز! اوکی؟ و خیلی زیاد تا ازین عکس ها دارم و خیلی زیاد بار نگاهشون می کنم। در مورد خاصیت عجیب و دل انگیز عکس فیلم به سختی بتونم چیزی بگم ولی خب خودتون بفهمید। یکی ازین عکسایی که خیلی خوبه مربوطه به یه فیلم خون آشامی به اسم (لت د رایت وان این/ بزار راستکیه بیاد توو) که یه فیلم سوئدیه و راستش رو بخواهید من نمره ی بدی بهش نمی دم، شاید سه چهار تا تصویر ازین فیلم دارم که گاهی دیده میشن، یکی ازین ها یه نمای بازی از یه استخر سرپوشیده است که یه دختری با لباس یه کناریش نشسته و دستاش رو صورتشه که یادم نیست همون دختر خون آشامه بود یا نه و دو تا جسد متلاشی از دور دیده میشن که کنار آب دراز افتادند و آب هم بسیار زلال برای خودش در حال سکون। تصویر وحشتناکیه و من نمی دونم چرا انقدر برام تأثیرگذار بوده
دوم: یه عینک دست دوم خریدم که بسیار زیباست و دوست داشتنی। با التماس آقای عینک ساز حاضر شد شیشه بندازه بهش و حالا کمی بهش سوهان زدم تا باز تر شه و برام تنگ نباشه ولی فشار میاره شقیقه هام هنوز و باید بیشتر سوهان بزنمش
سوم: یکی از اساتید دانشگاه قبلی در شرکت مشغول به کار شدند و همچنان خیلی تحویلش نمی گیرم نمی دونم چرا... درسته علاقه ای بهش ندارم و کلا روی اعصابه ولی یه جوری فقط با سلام و اینا قضیه پیش رفته که برای خودم هم عجیبه کلا
چهارم: امورات زندگی بسیار تند عقب می افتند
।
.
هفتم: جات خالی تنهایی خیلی خوش میگذره
।
هشتم: امروز یه آقایی بود توی اورژانس بیمارستان که یکیش مرده بود و ناراحت بود و گریه می کرد و یه جمله ای رو مرتب می گفت به همراهش: شدند پنج نفر
نهم: به یه دوستی گفتم روش استفاده از یه وسیله ای رو به من یاد بده। این وسیله رو از یکی قرض کردم। از کی؟ از کسی که دوست پسر دوست دوران دبیرستانش همونیه که میخاد به من یاد بده چه جوری ازین وسیله استفاده کنم। عجیب نیست؟ باشه عجیب نیست ولی این وسیله رو دوستم مثلا هشت سال پیش استفاده می کرده و دوستش که دوست دختر دوست من باشه هم این وسیله رو هفت هشت سال پیش برای خودش تهیه کرده بوده। این دوستم که میخاد به من یاد بده خودش بعدتر از دوستش این وسیله رو تهیه کرده بوده و من هم خیلی بعدتر از دوستم که ازش قرض کردم وسیله ش رو این وسیله رو فراهم کردم। خب؟ اصلا می فهمی؟
.

।

داستان پنجم

2011-04-16T21:48:00.005+04:30

।

صفر مطلق

کاش من این جا بودم

و تو این همه رنگ های بی همه چیز را برده بودی

।

دوم

یادمه آخرین بار که نه یکی مونده به آخرین باری که تو یه باری با یه دوستی که سالی یه بار می بینمش ملاقاتی تازه کردم، شاید سه سال شده باشه شوخی شوخی، طرح داستان جدیدی که داشتم می نوشتم رو بهش نشون دادم، الان فکر کنم یادم میاد ولی یادمه پاراگرافی رو دید که ایده ی هرزگی و زندگی به هم رو وصل می کرد، خیلی رو هوا بود بعد یه چیز دیگه نوشتم که بیست صفحه ای شد و چون پر از اسامی آشنایان بود فقط یه اکران خصوصی برای همون اسامی شد و خوب بیشترشون ارتباطی برقرار نکردند। یه جایی ش از یه ساختمونی کاغذ باطله می ریختند پایین اگه یادتون باشه و بعدتر با آرش یه فیلم بلند ساختیم که این تصویر نقطه عطفش بود। ماجرای فیلم هم به همون به هم ریختگی این دری وری آخری بود که نوشتم। خوب بد بودند। خوب هم بودند। هر چی بودند وقفه ی طولانی تری ایجاد شد। می خواستم اون ایده ای که گفتم و مونده بود رو هوا رو به داستانی تبدیل کنم که دست کم دو برابر این آخری حجم داشته باشه। این یه جور مریضیه خب لابد می دونید॥! تقریبا مثل دیوونه ها نوشتم چند تا داستانی رو که شاید خونده باشین। طولانی بودنشون هم وجهی از همین دیوونگیه। آقای نویسنده خیلی اتفاقی پرینت هام رو برداشته بود و دری وری آخرم رو خونده بود و بعدش به من گفته بود این داستان نیست... آقای نویسنده کم پیش میاد بشینه چیزی رو بخونه... خندیدم که می دونم... هر چی بود خوندش... بیست صفحه ی आ४ با فونت ریز। شاید سه ساعت طول بکشه خوندش از آقای نویسنده بعید بود... خندیدیم... گفت داستان نیست خاطره است... خاطره ی عجیبی بود چون با جایی از واقعیت آویزون نبود ولی حقیقت داشت। نداشت؟

।

سوم

خب حالا دیگه می دونین کیا باعث شدند من نظرم درباره کمونیسم تغییر کنه؟ کسی این دو نفر رو ندیده انگار... این دو نفر هم کسی رو ندیدند و جدای از بد بینیشون نسبت به دوستای من کلا قضیه برای خودم هم عجیب شده... شب عیدی اتفاقی بعد مدت ها دیدمشون و دلم گرفت ازین که یادم اومد که چقدر بی جهت ناراحتم کرده بودند و گذاشته بودند رفته بودند... حالا بعد عیدی قرار شد برم پیش شون... یه چیزی هم گرفتم که بدم بهشون... می دونین همه اون داستان طولانی رو بلند بلند براشون خونده بودم، توی کوه، شاید فکر کنید شخصیت های ساختگی ذهن من باشند ولی این طور نیست، انسان های شریفی هستند که واقعیت دارند... روی اعصابشون هستم و اون ها هم روی اعصاب من با مدل های مختلف، دوست شون دارم، کسی هست که من دوستش داشته باشم و خودش ندونه؟ یعنی بهش نگفته باشم؟ نیست... همه اون داستان رو بلند بلند خوندم براشون... بد نبود ولی خیلی هم خوششون نیومد। بعدا که فیلم رو هم بهشون نشون دادم بدشون هم اومده بود در حد این که تخم مرغ پرت کنند و ... ص که پا شد رفت به کارهاش برسه و ع هم سعی کرد با صبوری بد و بیراهش رو به من بده... این بار تو تاریکی پارک کنار خونشون نشسته بودم پیش ع و شعری که زده بود به سرم رو براش روی پاکت چیزی که گرفته بودم کامل کردم... دو خط لعنتی دیگه که نمی دونم به کی بر می گرده با کی داره حرف می زنه... اصلا وجود داره یا نه...

।

چهارم

صد جای کامپیوتر مرض گرفته م یادداشت ها و پاراگراف هایی نوشتم که همه برای همون داستان کوتاه بلندیست که روی هوا مونده। طعم سالن تاریک نمایش تنها چیزیه که از ایده اون سال یادم مونده که خواسته بودم بنویسمش। مونده روی هوا روی اعصابم। یه جاییش یه پسری میره به دختری که طرف راوی داستانه میگه آهای دختره می دونستی راوی داستان تو رو دوست داره؟ بعد داستان گیر می کنه پیش نمیره میمونه روی دیالوگ های مسخره ای که راوی متصور میشه و نمی دونه کدومش ممکنه صورت گرفته باشه... راوی به بن بست می رسه همون جوری که نویسنده لعنتی این راوی لعنتی و دیگه چیزی نمی نویسه... ایده و طرح داستان اون سال ام تبدیل میشه به همین بن بست روانی که که یه روانی به صورت کاملا خودآگاه ایجاد میکنه بعد کم کم بیشتر که با مردم دم خور شدم و شعورم بیشتر شد به نظرم رسید این حرکت احمقانه نباید خودآگاهانه صورت بگیره। تصمیم گرفتم این حرکت مریض وار رو کمی جلوتر تو تو نقش دختره هم قرار بدم انگار که دختره ازون پسره یاد گرفته باشه خیلی ناخودآگاه... این جوری شد دختره میره به دختری که حالا طرف راویه میگه می دونی راوی تو رو دوست داره؟ راوی یه بار دیگه توی همون بن بست قبلی قرار می گیره। حالا بیا و درستش کن... چیو... همه یادداشت های لعنتی رو... به هم جور نمیشن... هربار دیوانه وار نوشتنم هم باعث سخت تر شدن داستان مزخرفم میشه که می دونم هر چی که هست یه بار باید جفت و جور شه و شرش کنده شه...

।

پنجم

از وقتی به این نتیجه رسیدم که آدم های باهوش در بسیاری موارد انسان های مزخرفی هستند و بعدتر و جدی تر از وقتی که اون داستان کذایی دچار وقفه ی دهم خودش شد تا حالا که دست کم یه سالی و اندی گذشته زور زدم قولی که به خودم دادم رو نشکنم ولی نمیشه، این که سعی نکنم ادم ها رو پیش بینی کنم، قضاوت باشد برای بعد، برای عینیات। ولی نمیشه، من آدم حساب کتاب داری نیستم، عینیات رو نمی فهمم، فقط در ذهنیات غوطه می خورم، همین طوری هم قضاوت می کنم و خیلی وقت ها جواب میده। دست آخر به همه جبریات دور و برم لعنت می فرستم। من از کهن الگوهای رفتارهای خاله زنکی می ترسم। من از نوشتن ایده ی خاله زنکی داستانم هم شاید بترسم که این جوری گیر کرده نمی دونم... ولی می نویسمش تا خودم حساب کار خودم دستم بیاد وقتی حتی نمی دونم شخصیت ها و داستان هاشون به کجای کار خودم مربوطند ولی می نویسمشون تا بفهمم کاملا ناخوداگاه... چون جواب میده... هر چهار دفعه قبلی با این که نفهمیدم چیو فهمیدم ولی برای زندگی م به درد خورده...

।

ششم

ازین که کسی نیست که دوستش داشته باشم

نه

ازین که کسی نیست که دوستش داشته باشم و بهش نگفته باشم خیلی راضی ام و شب راحت می خوابم

تمام تلاشم رو می کنم که واکنش های عجیب غریب اخیر طرف راوی رو به حساب حدس و گمان های روانشناسانه و روان نژندانه خودم نزارم। چون دوست ندارم باور کنم همه آدم ها جبرا به کلیشه های روانی بسیار ساده خیلی یکسان پاسخ روانی می دن। تو بن بست مسخره ای گیر کردم। یه دو راهی که از هر راهی ش که بری طرف راوی خودش رو غیب کرده॥! دیواره خب؟ باشه؟

।

هفتم

نمی دونم تا چند طبقه میشه ساختش। بازی خوبیه هر چی هست। حیف که دست من بهش نمیرسه। چه خوب که دست تو باشه। هر چی هست ادامه داره। می خواستم یه گلدون چوبی بسازم توی خواب و هدیه بدمش به یه آدمی که شاید شصت سالی داشته باشه। یعنی میدادمش تو بدی। صبح پا شدم از مامان پرسیدم گلدون چوبی باشه ضرر داره؟ داره... می دونی چقدر طول میکشه تا من این نت ها رو یاد بگیرم؟ دیره مگه نه؟ مهم نیست می تونم تصور کنم که رفتی و من کجا موندم و دارم چه اهنگی میسازم... می تونم آهنگ بسازم ولی توی خواب... یه گلدونی با یه گل زرد برات دیدم و نخریدم... منتظرم خودت من رو از این جبر لا یتناهی بیرون بکشی... من کاری که می تونستم بکنم رو کردم به سبک خودم آهسته مثل یه رودخودنه که از کوه میره بالا در اساطیر شرق مغز من، فعلا دست توست، رنگ جالبی داره، خیلی ساده و آروم، یه گلفروشی سر نیایش فکر کنم یا شایدم خواب بود...

لعنت

2011-01-25T21:33:00.003+03:30

لعنت بر پاره‌سنگی که بی‌درنگ از رودخانه گذر کرد.

این جمله توی خواب اومد. یه شب نخوابیده بودم برای امتحان و فرداش دوباره امتحان داشتم و سعی کرده بودم دو ساعتی بخوابم که در مستی خواب و صداهایی که قطعا در خواب ساخته می‌شوند و آدم به وضوح می‌شنودشان این جمله به زبانم جاری شد. جاری شد.

M dot N

2011-01-07T00:57:00.004+03:30

To be Honest with you... i'm not an elephant, i should have told you before but... you know... i'm a rhinoceros... a sweet one... i promise..!

in the other states of mind

2010-12-31T15:42:00.002+03:30

drowned in the words

ambiguity sucks my breath

lips talking her eyes

she's roaming in her limbs

oh my purity in which all statements dies

اول-زمستان-بود

2010-12-23T03:39:00.004+03:30

معلوم بود شب‌هایی که گذشت همه تنها بودم

معلوم شد همه شب‌های دیگر تنها خواهم بود

معلوم نشد که چرا از آن کنج بی‌نور بیرون آمدم

همیشه زمستان‌ها عاشق می‌شد

بهار که می‌آمد همه‌چیز را برهم می‌زد.

این‌گونه بود که خودم را شناختم

اینجا-نماندن

2010-12-20T23:20:00.004+03:30

.
یک ماه بزرگ در آسمان
پیشانی درخشان یک غم بزرگتر است
قلب اژدها آتش گرفته و شاعر که می شود
دیگر حرف نمی زند
فقط می نویسد و
آه که می کشد...
.
در یک روز مزخرف نمی دانم چه وقت در خیابان روان شدم. قدم زدن سنت سال گذشته و قبل تر از آن، بی واسطه با اتفاقات پوچ زندگی من در ارتباط بودند. دل گرمی سیگار؛ نوشتن؟ بچه های این پارک دوست داشتنی نیستند، حتی وقتی که گل می چینند... راه می رفتم و حرف می زدم و ضبط می کردم. مجموعا نیم ساعتی حرف زدم با خودم. که فقط ده دقیقه ش قابل شنیدنه و بقیه ش که مشغول راه رفتنم و تقریبا فریاد زدن هیچ مفهوم نیستند. دری وری زیاد گفتم ولی یه چیز هست که بعد از یه سال به نظر فکر جالبی اومد: وقتی حرف می زنیم یا می نویسیم کلمات از افکار مان جا می مانند دقیقا به همان دلیل که هر کلمه ای در زمانی مشخص ادا می شود. کلمات که جا می مانند افکار هم خودشان را کند می کنند... تقریبا هر چی حرف خوب داشتم همون اول گفتم، همون بیست دقیقه ی اول یا شاید پیج دقیقه ی اول که حذف شدند... فکر می کردم که بیایم و گریه ام خواهد رفت ولی ماند. آخرش می گم : بماند برای بعد...
.

Leos Carax

2010-11-11T22:19:00.007+03:30

.
Les Amant du Pont-Neuf (1991) a

9/10
.

عادم دسته جمعی؛ من

2010-09-27T22:47:00.000+03:30

.
همه‌ی من را گرفته‌اند
کاش همان تنهایی شاعرانه بود
.

اگر یادت باشد

2010-09-17T01:03:00.002+04:30

پی نوشت دهم:
مرگ نیز وجودم را در کنار خودش انکار می کند
من هر لحظه از خودم پیشی می گیرم
تا ماشینی را ناکار کنم
که با سرعت از کنارم می گذرد
و زندگی مثل شبحی بر تنم می گردد
ماشین ها؛ شبح های امید
برای بازگشت مرگ
من نیز وجودم را در کنار خودم انکار می کنم
بالیدنی در کار نیست
از مرگ می پرسم
که تا چند باید بشمرم
.
این همه را
تا چند باید بمیرم
از خودم
می خواهم که بازگردم به نیستی
که ازین پستی بلند تر است

روان-نژندی این تخته کلید ِ نوشتن

2010-09-04T00:16:00.002+04:30

از ماجراجویی گذشته است وقتی حرفی برای نگفتن نیست باشد. کسی چه می‌فهمد از این وبلاگ‌ها و نوشته‌ها؟ این دلهره نیست که آدم را برمی‌دارد، وقتی اجازه می‌دهی کسی تو را مرور کند... تو را گفتن و من را خواندن و دیگری-نوشتن و آن یکی بردن و آنهایمان دزدیدن... قبلا دوست داشتی کسی بخواند چیزهایی را که نوشته‌ای... حالا گرم‌ترین نوشتن‌های در لحظه نیز حضور خود را ندارند چه برسد به سالی قبل و ماهی دور تر... کسی یک‌هو نوشته‌های قدیمی‌ات را خواندن به فکر می‌برد من را که در رودربایستی ماندگاری نوشته‌ها گیر می‌کنم... ولی باز می‌نویسم و درونی‌ترین حرف‌ها را میل پنهانی‌ام نیست و باز به صدای بلند می‌گویم که من نمی‌خواهم پنهان باشم، برای خودم باشم یا چیزی... من که شخصی نمی‌بینم.... این طرف از کنار خودم می‌گذری... بعد از سالیانی هنوز به آن دوم شخص‌های مفردت معترضم که دو پهلو داشتند... این را برای این می‌گویم که دیگر-نوشتی خوانده‌ام و باز فکری شده‌ام که ما مخاطب-‌خوانی می‌کنیم؟ این حماسه‌ی وبلاگ است؟ شیرینی فریاد است؟ یا صنعت بازی با تاریکی... یا خودمان را به راهی می‌زنیم که با قدم‌هایمان پر می‌کنیم، آهسته؟ برای من تاریکی گذشته از این نیمه-‌روشن دالانی که شب‌ها می‌زنم بسیار ناهموارتر است. در نابه‌همگون‌ترین دل‌واپسی‌هایم چیزی جز شعرهای قدیمی گذشته‌ی دوستی را نمی‌شنوم که تلخی گذشته‌ی بی‌همه‌چیزم را قلم‌دوش دارد... من تاب چرخیدن در متن‌های قدیم را ندارم... و ماجراجویی جوانی‌‌ در من به بی‌رمقی پیرمردی مانند است. چیزهای جدیدی که خواهی نوشت را خواهم خواندن... بی‌مقدمه... من کژتابی دارم مگر نه؟ این ظاهری است که می‌سازم. دوست گران‌سنگی می‌گفت که من همه‌چیز را وارونه می‌فهمم. گفتم همین-اش آخرین جمله را نیز هم من...

من در زمان‌هایی گذشته نمی‌دانستم از که می‌گویم و اندکی دانستم و دانستن شد بلای جان خودش فی حد ذاته... حالا نمی‌خواهم مخاطب را سردرگم کیستی ِ گفتنی‌هایم کنم... بی‌پرده با خودم سخن می‌گویم... تو هم بدانی بد نیست...

Trilok Gurtu

2010-08-11T18:54:00.002+04:30

****

Massical - 2008

نه

2010-08-10T21:28:00.001+04:30

.
چیزی نگم
تا ببینم چه می شوی
چیزی ننویسم
چون تو نوشته ها را دور ریختی
چیزی نخواهم
که خواستی
نباشم
تا که چون تویی باشد
.

ماتم

2010-08-05T23:54:00.003+04:30

.
سر- آواز هر لحظه‌ای تلخ‌ام
بی‌درنگ خاطره‌ایت رسوایم
تو را یاد، باد می‌بردم
.
کلک سوارمان کردی، ای دختر رودخانه
ای مهتاب
مرا به جریان مرگ خویش بازگردان
.
این گونه ناپاکی‌ات را به صورتم نزن
من سنگ را
سر مشق ِ شکفتن می‌دانم
من از آن چشمه ننوشیدم
.
بغض من، نابودن دیدار توست
قطره‌ای ازین تاریکی
هلاک ِ آن همه روشنایی‌های حالا نمی‌دانم کجا...
.

اوایل مرداد

2010-08-01T23:38:00.002+04:30

نتونستم عکس بزارم و وبلاگم با این وقفه ها روبه رو شد. این مدت زیاد فیلم ندیدم ولی دیدم. اینترنت که دیگه ندارم و اوضاع هم خیلی بر وفق مراد نیست. یک هفته ایست که دلم هر روز گرفته است. بعد از مدت ها وقتی دوباره به هم ریخته شدم فهمیدم که زیادی به ناراحتی هام بی محلی کردم و خیلی تلنبار شدند. وقتی یکی برای پست های قدیمی کامنت می زاره نمی تونم بفهمم برای کدوم پست گذاشته... برای نام پویا بگم که من صور عریان رو خوندم از قضا... چطور مگه؟ اگه می خوای بدونی، اصلا خوشم نیومد. تا حالا پست به این بدی کسی خونده؟ اصلا نمی دونم برای کی ناز کنم، پس چرا توقع دارین خوب بنویسم؟

و دستانی کشیده و پست

2010-07-11T01:00:00.003+04:30

منتظر بودم که یک وقتی... دوست داشتم که یه روزی برگرده و بگه ما به درد هم نمی‌خوریم. دوست نداشتم... اصلا انتظار نداشتم که یه روز برگردم... که یه روزی ببینم چقدر به درد نخوره...

از داستانی چنین بلند و بی رمق که ساختم... از لحظه‌هایی که پاکی دنیا به اشاره‌های قدم‌هایش سیاه مشقی کور و نارسیدنی گشت بیزاری جستم... این را در چشم‌های من بخوان که نمی‌خواهم دستان تو را به دستان ِ آلوده‌ام... من به ناآرامی خیال تو نمی‌اندیشم... تو را آرام می‌جویم... لحظه‌های شکوهمند نبودن شدن‌هایت را دوست دارم... تویی که خیال مرا... از تو من آسودگی دارم که نمی‌دانم‌ات... تو را رازی در پیش است... چگونه دست‌هایم را رو کنم... در چشمان من شعله بکش... بسوزان... من نخواسته چنین-‌ام... من نخواسته چنان خواستم... من دروغ بودم و ساختم... بسوزان... راستی‌ام و ویران می‌کنم... انسان، بنمای رخ...

من خسته نباشم؟ چشم ‌بسته نباشم؟ دل...

نویسیدن

2010-07-02T22:31:00.000+04:30

خیلی وقته که درست و درمون چیزی ننوشتم؛ ننوشتم که ساخته باشم بلکه به طرز احمقانه‌ای چیزهایی که نوشته می‌شد رو انعکاس دادم. حالا می‌شه که بسازم چون دیگه از شر نانوشته‌ها و نوشته‌های بی‌سر و ته روان‌هایی آلوده باید خلاص بود... که من از شعر کرده‌ها و ندیده‌ها زاری به روز روشن دری یافته‌ام:

- سی‌ام دی ماه 87 : سه روز از مدت حج عمره کم شد؛ یاد دانشگاه آزاد افتادم

واقعا جا داشت که بنویسم چه‌جوری می‌شه اون حال بدی رو نداشت که می‌اومدم می‌نوشتم و حال بقیه رو به‌هم می‌زدم ولی وقتی آدم حالش به جا باشه خب وقت نداره که بنویسه، یا اگه اون‌قدر بیکار نباشی که بنویسی حالت خوب می‌شه، لابد.

- پنجم بهمن 87 : پریشب قبل از خواب یه‌هو یه چیز نوشتنی زد به سرم و حوصله نداشتم و فقط یک کلمه تو تاریکی کف دستم یادداشت کردم و امشب یادم افتاد و سریع کف دستم رو نگاه کردم و پاک شده بود. خندم گرفت، حواسم نبود که سیگاری که داشتم می‌کشیدم رو می‌بایست یه تکونی می‌دادم وقتی یادم افتاد، دیدم ریخته رو شلوارم و هول کردم و نزدیک بود سیگاره هم از دستم بیافته...

دیگه همه‌ی روزها رو با کار مفید پر کردم تقریبا، از کار شروع شد، بیل زدن، بعد شد بیل زدن و خوندن، بعد بیل زدن تموم شد و همه‌ی فکرهای باطلم هم چنین... نتیجه‌ی کنکور هم خوب شد. و حالا که دست کم هرز نمی‌رم به نوشته‌های قدیمی نگاه می‌کنم برای دو سال قبل‌اند، سالی که با ناخوشی گذشت ولی دست‌کم سالی با بار منفی نبود، مثل پارسال که بدترین سال زندگی‌م لقب گرفت، جایی که مشتق نمودار مشقاتِ انسانی متعهد به انسانیت صفر شد تا به بازه‌ی اعداد مثبت کمانه کند و خود را از حضیضی رهایی بخشد بس مصیبت‌بار و نسیان‌آور... بگذریم:

- هشتم بهمن 87 : ما آدم‌ها نمی‌دانیم وقتی دست یک نفر از ما قطع می‌شود باید چه کرد، کجایش را بست، خون چه وقت بند خواهد آمد...

چند روز بعدش یه پیام کوتاهی رو برای تقریبا خیلی‌ها فرستادم و سه تا از جواب‌ها رو یادداشت کردم که بامزه‌اند:

پیام این بود : من این بالش زیر سرم درد می‌کنه

س: واسش لالایی بگی خوب می‌شه

ی: بالش زیر سری رو که درد نمی‌کنه، دستمال نمی‌بندند

ا: سرت رو از روش بردار

پی ِ کارش

2010-06-25T12:53:00.004+04:30

.
انقدر گیر دادم و هر روز بهش یادآوری کردم و متلک انداختم تا آخرش گفت "بابا منم آدمم خب." گفتم آدم خوبی نیستی. گفت خودت چی؟ گفتم من رو ولش گفت.
.

Andrea Arnold

2010-06-23T23:49:00.001+04:30

Fish Tank (7/10) 2009

بار ِ ناباوری

2010-06-22T22:17:00.001+04:30

.
حالا می فهمد که نجاست روان چه بار می آورد
کوتاهی فکر و دیگر امراض مسری
.

Ken Loach

2010-06-17T16:38:00.001+04:30

Kes (10/10) 1969

? Who Cares

2010-06-13T23:16:00.001+04:30

she dreams like a horse

speaks the flowers with hear mouth

chewing and flying

going up and coming down

she hears all the roars

let them ride

do it another round

she listens and she bores them eyes

they go for another dream

another cries

Kon Ichikawa

2010-06-07T23:56:00.002+04:30

.

The Burmese Harp - 1956 (9/10) a

.

پیچک

2010-06-05T12:46:00.004+04:30

.
تنت بوی گیلاس می‌داد
لبت عطر گل داشت
و صدایت سرمای مهتاب
که خشکمان زد
در فساد نفس‌هایت
و زبری دستان خاکی‌ت
با جوانه‌ای افسرده
در نگاهت سالیانی ماندم
و ندیدم نگاهت چنان هرز
در سکوت
خبر از مرگ نیلوفری است
که درونت رویید و پوسید
چه آواز سردی دارد این غم
این مرگ
که به دورم می‌پیچد و خشکیده
هوس ِ آن بوسه‌‌ی نمناک
از یاد می‌برم
.

Baltasar Kormakur

2010-06-04T06:44:00.001+04:30

101Reykjavik (8/10) a

Qaza

2010-06-01T19:05:00.004+04:30

State of Israel, the state of Fascisn must end

به همین ساده گی

2010-05-31T22:14:00.001+04:30

.
از بی پولی رنج می برم
.

Miklos Jancso

2010-05-28T17:52:00.002+04:30

Public Vices, Private Pleasures - 1976

(3/10) a

میکلوش یانچو یکی از 5 تا فیلمسازیه که خیلی دوست دارم و همیشه مشتاق دیدن فیلم هاشون هستم. امسال تو سن هشتاد و هشت سالگی بازم فیلم ساخته که نمی دونم سرم رو به چه دیواری بکوبم تا گیرش بیارم. کلا فیلم هاش گیر اومدنی نیستند. شاید این فیلمی هم که دیدم آخرین چیزی باشه که بشه ازش گیر آورد این ور اون ور و واقعا خوشم نیومد از این فیلم بس که حوصله سر بر بود و آخرشم هیچ چی دستگیرم نشد...

Pete Sinfield

2010-05-28T10:47:00.002+04:30

Still - 1973

...

A house of dreams and hopes i built one too

Drunk on gypsy violins like you

Ran naked through the flames and burnt like you

...

Swam the sea of dreams and drowned like you

...

Jean-Luc Ponty

2010-05-23T22:39:00.005+04:30

***

King Kong: Jean-Luc Ponty Plays the music of Frank Zappa

چرخش تکراری

2010-05-19T00:53:00.004+04:30

چون خیلی آب می خورد، فقط چون خیلی آب می‌خورد دوستش داشتم. سرش رو می‌گرفت زیر شیر آب و قلپ قلپ... چون بدون لیوان آب می‌خورد عاشقش شدم. شب‌ها پا می‌شد می‌رفت سر یخچال و وقتی برمی‌گشت همه‌ی صورتش خیس می‌شد. نفس نفس می‌زد و همیشه نفس‌هاش مرطوب بود؛ شده کله‌ش رو تو رودخونه می‌کرد و آب می‌خورد؛ چه کیفی می‌داد. زیر بارون جشن می‌گرفت. نمی‌دونستم چه‌جوری باید می‌گفتم که چقدر دوستش داشتم، که یه روز رفت دستشویی و قلبم شکست.

شیرین ِ نشاط

2010-05-17T15:19:00.004+04:30

اولین اتفاق سینمایی زندگی من وقتی بود که سوم دبیرستان بودم و یه شب در یکی از شبکه‌های صدا و سیما دوربین آنتونیونی از بین نرده‌های یه پنجره رد شد. برای اولین بار داشتم فیلمی نگاه می‌کردم که خیلی کشدار بود و باید حوصله سربر می‌بود برای من که مثلا یه ماه قبلش از ماتریکس خوشم اومده بود. ولی حوصله سر بر نبود و شد آن چه باید می‌شد. فهمیدم که هنر جای دیگری ست دور از چشمایی که برای ما ساخته اند. دنبالش گشتم. یواش یواش سر از دنیای خوبی در آوردم. رسیدیم به سال اول دانشگاه و همایش-مانندی به عنوان باغ ایرانی در موزه‌ی هنرهای معاصر. طبیعتا تنهایی رفتم، اون موقع تو بچه‌ها کسی حتی ادای در جریان ِ این بازی‌ها بودن رو هم در نمی‌آورد. اون‌جا بود که یه فیلمی دیدم و یاد اولین تجربه‌ی باحالم با فیلم مسافر آنتونیونی افتادم ولی خیلی فرق کرده بودم، دقیقا انگار از یه سوراخ کوچیکی وارد یه باغ شده بودم. داشتم یه فیلم سه لتی می‌دیدم. بعد از این که دوربین یه مسیر سخت رو طی کرد جذب فیلم شدم و نشستم روی صندلی‌ روبروش و تا تهش دیدم. از ایده‌ی سه تیکه بودنش هم خوشم اومده بود. از فضای غریب و هر چند تکراری ش خوشم اومده بود. حالا که فیلم "زنان بدون مردان" رو دیدم فهمیدم که اون فیلم کوتاه برای شیرین نشاط بوده. حس خوبی بهم دست داد، هرچند تو این یکی دو ساله که نشاط اسم در کرده برای خودش اصلا خوشم نمی اومده ازش. اون تیکه حرکت دوربین از روی آب باریکه هم تو فیلم هست. انقدر حس‌های بی‌ربط به فیلم توم جمع شده بود که دو سه جای فیلم گریه‌م گرفت. دقیقا انگار چندین سال جلوی چشام اومده که کاملا فراموش کرده بودمشون. فیلم خوبی بود ولی نه خیلی. ازون فیلم کوتاه زیاد چیزی یادم نمونده بود جز دقیقا همین تصویری که بالا گذاشتم. یه خانمی که زیر لب می خوند و... اون آدم های اون دور رو می‌بینید؟ یاد اون زمان‌های نسبتا خوبی افتادم که مفیدتر بود اوقاتم. رهاتر بودم. حالا از دشواری‌های عجیبی گذشتم و امتحان خودم از خودم رو خوب پس دادم و راضی ام و دوباره می رم کوه... باغی شدم...

پاورقی: آهنگی که دارم گوش می‌دم هم به اوضاع و احوالم و حتی خاطره‌ی اون فیلم کوتاه و باغ ایرانی میاد : آلبوم "اکتاو ِ بی‌گناهان مقدس" از باکت‌هد و یوناس هلبورگ و مایکل شریو ... The Past is a Different Country, I Don't Live There Anymore

کیان

2010-05-14T22:32:00.006+04:30

.

نویسنده کارگردان : آرش
تصویربرداری و تدوین : مهدی
صدا : محمد، علی
بازی : مجتبی، ابولفضل، محمد
فعلا تقریبا 7 دقیقه شاید کمترش کنیم...
.

عادم دسته جمعی؛ صدا

2010-05-14T12:42:00.003+04:30

فقط صدای ویالون سل می‌تواند بنوازد این‌جا. از فریب ِ زیرپوستی ِ ویالون و ملنگی ِ پیانو و سرازیری ِ سازهای فلزی-بادی و آکوردهای دنیا بیزارم. حالا صدای سل جسمی دارد و در سکوت گیرد، تاریکی صدایم کند و دستانم را پشتم گره بزنم تا وقتی افق دیوار شود به صورت ام درد ی فرا ز ...

Gong

2010-05-13T23:09:00.001+04:30

***

Gong - 2032

a 2009

Luis Buñuel

2010-05-12T22:59:00.001+04:30

Land Without Bread (Tierra Sin Pan) - 8/10 a

آبی و ما بیدار

2010-05-09T09:08:00.005+04:30

.
سبک سنگین شده ام
این پیامد رهایی است من را
که در اوجی غمین
کوچی نیمه ی راه
و کجایی ِ دستان ِ آسمان
خنده ی دیگر-پست-مردی می شوم که ریش ِ شوم خویش می مالد
از دستان غارتگرش خیالم می آزرد
و از ریشه های درختی
جانم فرو کاسته می گردم به خویش
بر گرده ی تنومند ِ این مرد ِ دیگر باش هیچ
خاک می بلعدم سبک
تشنه ایستم خسته هستی-من
تا کجای این درخت ِ سیاه زیستم؟
من همه شاخه هایم می برم
سنگین در آبی
رو در روی نیلوفرهای دوست
که سیاه برگ هایش را
به خاک نشاند و حالی

زخمی

نمناک لب های خاکستری اش

را به رخم کشاند؛ گویدم دیگر سیاهی درخت اش

را نخواهد زیست
پاهایش را رها

در این خوابی-دشت و مرا هم
راه
ریشه ها بدواند
.

Sparklehorse

2010-05-06T07:57:00.003+04:30

***

Danger Mouse and Sparklehorse present: Dark Night of the Soul

Little Girl

trick that people use to make you think they are smart
Is confidence when actually they're lost in the dark
Only someone with the mind of a child says hell grow up
The seven and the avalanche youre life will show up*
It's nice to be loved it can never happen too late
I wanna share my food but you have stolen my plate
Hey now, hey now go your way now

You tortured little girl
Showing them what love is all about
Where did all the time go?
Everywhere it's gone, gone, gone

You get the point now
You pick yourself up off the bars
He's on his arm now
Cause they remind you off the pictures on the wall now
But you was young and I was not even born yet
If you think I know a little more bit
You have this person on the streets you arent correct
Because I make no random shit, not hear to preach men
You know I just wanna have fun, go to the beach, man
That's all I am, Im just a simple guy who talks when
You put a microphone in front of him

You twisted little girl
Showing them what life is all about
Where did all the time go?
Everywhere it's gone

Running left in a relationship
Going in circles and I just can't wait
Running left so we can get in shape
Get in shape because we can't escape

Running left because I'm already late
Really not, I'm in the exact same place
Running laps in your relationship
Running away from the subtleties of

The worlds always amazed at how much cash you made
But not at how you made it, its just strange
It sounded kind of cool over the phone
It killed your neighbors and their dog and crushed their bones

You tortured little girl
Showing them what laughters all about
Where did all the wine go?
Every night it's gone

You got it all worked out
Funny little girl
Showing them what pain is all about
Where did all the time go?
Every night its gone, gone, gone

You're the coolest girl in this whole town
I just wanna parade you around

موسیقی ها رو واقعا باید به دو قسمت کرد که من به یکی بگم آهنگ و به یکی ترانه؛ اگه امتیاز موسیقی از یک تا ده باشه آهنگ ها از 5 تا 10 هستند و گاهی تا -5 می رند و ترانه ها از 1 تا 5 و گاهی جز منفی بودن ممکنه تا ده هم برن. خوب فهمیدین این معنیش چیه؟ بگذریم. این روزها ترانه ها اصلا به آدم نمی چسبند و خیلی سخت پیش بیاد آدم حس ها قدیمی ش زنده بشن. ترانه هایی که میشه باهاشون ارتباط برقرار کرد معمولا همون ترانه قدیمی هایی اند که جوون بودیم خوشمون اومده. این آلبوم پر است از ترانه سرایانی که معمولا در کاتگوری ایندی راک قرار می گیرند و شانس خوب بودن رو از خودشون نمی گیرن؛ یه چیزی هست به اسم آلترناتیو راک که شاید قبلا ها یه شانس هایی می داشت. اسم هایی مثل سوزان وگا، فلمینگ لیپس، کاردیگانز و این چیزا که معولا تو لیست موسیقی های رفقایی که پرت و پلا گوش نمی دن و آهنگ های خوب هم گوش نمی دن میشه پیدا کرد. یه کم یه جورایی همه تو این آلبوم هستند اون یارو ایگی پاپ هم هست حتی و اگه 50 دلار اضافی داشته باشی عکسای دیوید لینچ هم بهت می دن که خب نمی دونم کدوم آدمی حاضره هم چی کنه. حس و حال ترانه هاش یه چیزی شبیه ترکیب ترانه های پینک فلویده با کیک و ایناس... دفعه سوم که گوش کردم یه ارتباطی باهاش برقرار کردم ها ها ... اسپارکل هورس رو مهناز معرفی کرده بود پارسال اینا و یهو دوباره که باهاش برخورد کردم گفتم بزار بیابیمش که قدری ترانه ی خون مون کم شده. مهناز یادمه که از پی جی هاروی و اینا خوشش میومد و راک های خوبی هم می گوشید. کیک رو هم ارنواز معرفی کرده بود و تقریبا یکی دو ماه بعدش فهمیدم تقریبا مد شده ولی اسپارکل هورس رو نشنیدم این و اون ازش چیزی بگن. اون آهنگ دختر کوچولوش خوب تره که لیریکش آورده شد. یه آلبومی از چیک کریا که نداشتیم دانلود کردم که شد ضد حال هفته، یه آهنگای دیگه ای توش بود.

Jaga Jazzist

2010-05-04T22:09:00.002+04:30

***

One Armed Bandit (2010) a

Stomu Yamashta

2010-05-03T11:35:00.001+04:30

The GO Sessions (1977) a

Since

2010-05-02T08:04:00.000+04:30

Last night I took my so called last breath and thought "this is my last breath I hope" and you know since then I have been through so much nonsense, I mean really nonsense. I don't like joking so much and you know that, I don't like abusing other people neither and you know that either. This last sentence was to be just before my last breath, but the whole idea didn't work well. Anyway last day was somehow special, because not in every day of week I wish to die, that's so rare, that's more like once in a week or so, therefore that was quite special. Thinking about neither and either was the main reason that I saved my last breath for later, and I did nothing special so far, and about that "neither either" thing neither. That sounds crazy I know that, they say craziness sounds wise, but this one is really crazy wisdom-wise. Ok, you should know if you don't, that I don't like joking, because it's abusing, and I hate abusing because that's not a joke. So I haven't yet decided about what to do with this idea, what the hell do I feel about joking. I like nonsense, but they people do laugh mainly for some reason, that's absurd, I like absurdity, but there's no wisdom in people's behavior, absurdity-wise. Ok let's do something, hold your breath and count to 3 hundred. This is at least better than reading a 300 hundred pages book, isn't it? No you don't, I know, you can't hold your breath, I couldn't neither. Anyway telling you the truth, last night I did take my last breath, and that rotting thing is sounding in my eyes I guess..!

Olivier Assayas

2010-04-30T11:45:00.002+04:30

Summer Hours (6/10) a

Moon is my favorite sun

2010-04-28T13:05:00.008+04:30

1- It's the time to go a way off people's lives.

2- Child prodigies ain't nothing but child prodigies for the rest of their lives.

3- I'm not such a disposition to be dispossessed of all my dreams.

4- Getting old is something but not being young ain't no good.

5- Truth is not a choice and I am to choose the truth.

6- I am no prophet, we is the god and I have a message from us.

7- I see your beauti beyond your façade, and your interior design has made the whole form.

8- I can write such useless things for the rest of my life on which i can't live.

9- You can love me if you love to.

10- Infectious disease; people are smelling of Se'xual disaster.

به من بگو تو

2010-04-25T23:10:00.001+04:30

تو به من بگو من
من به تو بگم تو

Charles Burnett

2010-04-24T22:07:00.003+04:30

Killer of Sheep (8/10) 1977

Univers Zero

2010-04-22T08:37:00.004+04:30

****

Univers Zero - 1313

p.s. i can hate the sound of violin

Long before it begins

کاش فردا آتشی، تا آخر مرا سوزد

2010-04-21T10:50:00.009+04:30

من همیشه نرسیده‌ام، در فاصله‌ی‌ ِ دور ِ داد و هوارهایم دیگر نشسته‌ام؛ اینجا تاریک است و من را به دورتر فرا می‌خوانی با دست‌هایت؛ مرا یاد سیلی‌ی ِ سردی می‌اندازد، بر زمین، باران فرو نمی‌رود. بر گلویم خشکی، بوسه‌ها را خسته می‌کند. دستم را می‌گیری و مرا به دورترین نقطه‌ی زمین می‌بری، آن‌جا که خودت نیستی. من همیشه به تو رسیده‌ام، آن‌جا که غیبت می‌زند. من همیشه در آن تاریکی ِ لعنتی گرمای تنت را در خیابان‌ها قدم زده‌ام تا با دست ِ خالی، تا با دستی خالی همه‌ی دل‌گرمی‌هایم را در اتاقم دفن کنم، اتاقی که خشکش زده است، ترک بر می دارد می شکند. هنوز قلبی برای شکستن مانده. نگران نباش، تاریک است و من چه دور چه نزدیک دیگر تو را نمی‌پایم. دست به هر دیواری که می‌خواهی ببر، از سر هر دیواری که می‌خواهی بپر، من همیشه برای تو کوتاه بوده‌ام. تو ای آتشت روشن، من ای کنج دیوارت سیاهی...

پاورقی: چه کسی می‌تواند شکستن تاریکی از پس تاریکی را ببیند، چه کسی می‌تواند دردش را بشنود. من یک روز باید در تاریکی ِ بعد از آخرین کلمه‌های سرانگشتانش بمیرم.

Albert Lamorisse

2010-04-20T18:55:00.003+04:30

...

Le Ballon Rouge (9/10) a
.

بیست و نه و سی و پنج دقیقه

2010-04-18T22:49:00.005+04:30

اتاق رو مرتب کردم. لباسم رو پوشیدم، کیفم رو برداشتم و از خواب بیدار شدم.

Zu

2010-04-18T08:58:00.004+04:30

****
Carboniferous - 2009
.

Metal jazz or Post Heavy Rock ? a

من از این آلبوم راضی ام و اگه فکری نمی شدم دستم به پنج ستاره دادن هم می رفت. از مایک پاتون که نمی دونم چه جوری سر از یه گروه ایتالیایی در آورده هم راضی ام، اصلا از وقتی با بیورک کار کرد ازش راضی بودم. نتونستم بقیه آلبوم های این گروه رو پیدا کنم و حیف شد واقعا... میشه همه ی چهل و پنج دقیقه ی آلبوم رو با نگاه کردن به کاور آلبوم گوش داد و دید که چقدر شبیه این کوهه همه چی...

اواخر فروردین

2010-04-16T21:54:00.003+04:30

تلخ مثل فاصله ی گرد و غبار

تلخ مثل مزه ی گچ دیوار

تلخ، تلخ ِ هسته ی هلو

و تلخی ِ زهر ِ مار

خورده ام دیوار

روز بارانی / روز آفتابی / روز ِ می رسید به مهتاب / آن گل پیچک / روز تابستانی و معشوقه ی زرنگ / روز ِ زرد ِ پیچکی گیرد به پا / آهسته اما روز مرگ /// ساعتی مانده به ده می میرم / ساعتی مانده از آن لحظه ی امید ِ تو بودن / ساعتی نه، هفت و هشت می میرم / من چه از پنجره ها می ترسم

پاورقی : او که ما را به درک واصل کرد، تو گویی از خودم بیشتر منو درک می کرد

پاورقی : بعد از یه مهمونی و کلی رقصیدن یکی باید آدم های افسرده رو جمع کنه، نه خوشی شون حسابیه نه افسردگی شون. برا من فقط یه خلا صوتی فراگیر شده که نه خوبه نه بد. هنوز همه چی بالا پایین می ره، امیدوارم تو خوابم نیاد دیگه. کابوس من این میشه که کلی ترانه ی عجیب غریب گذاشتن و همه شون هم زیر لب می خونن و حفظن و انگار تو اون سر و صدا چیزی تو صورتم میگن و من هی کله م رو میارم پایین ببینم چی میگن و همه چی بالا پایین میره. نمی فهمم چی میگه ولی می خنده، منم می خندم، نمی فهمم چی میگن ولی می خندیم...

Beardfish

2010-04-16T07:40:00.001+04:30

***
Destined Solitaire 2009

شاخ و پری

2010-04-15T21:15:00.002+04:30

شاهکار حضرتش چنین در راه نمایش کرد که چون رهزنی از سر ِ دار به دیار ما برجهید و شد آن چه می شد در هر حال؛ گلی از گلدان ِ من برچید و بگذشت.

در پی نوشتم که مخروطی عجیبم؛ سرکرده ی خاک، دل به دریا زده، با منظری که در همه مدارش جز دو پای بی‌رمق تکه سنگی هم نِگر نتوان نمود : گلی از گلدان من برچید و و بگذشت. شدم دستی گِل و گُل زیر پایش. نشاید دیگری بذری در این کِشت. بخستم دست و گلدانم به سر هِشت.

Buster Keaton

2010-04-15T08:38:00.005+04:30

The Navigator (9/10) 1924
.
.

آنتی بیوتیک، میکروارگانیسم‌ها و تاثیرات جانبی

2010-04-13T17:13:00.008+04:30

ساعت چهار بعد از ظهر، چشمام رو به زور باز نگه داشتم تا زودتر شب شه و بخوابم. نمی‌دونم چرا انقدر امروز خسته شدم. از همه آهنگ‌ها بیزارم. دارم به یه اشتباهی فکر می‌کنم که از دستم در رفت و باید درستش کنم، خوابم می‌پره به اندازه دو تا آهنگ‌ ِ پی‌جی هاروی، بیدار که می‌شم از همه آهنگ‌ها بدم میاد، نمی‌دونم چرا یه آهنگی از مودی‌بلوز می‌زارم، سریع قطعش می‌کنم، دارم به اشتباهم فکر می‌کنم، خیلی خسته‌م، هیچ کاری نمی‌تونم بکنم. پرسیدم همه‌ی بند و بساط صدابرداری چقدر می‌شه، گفت یک و خورده‌ای، حالم گرفته، گفتم واقعا از تصویر مهم‌تره، خوب بودنش، ولی هیچ کدوم، هیچ کدوم نمی‌ارزند، نه تصویر نه صدا. به این همه خستگی نمی‌ارزند. یه لیوان آب شاید حالم رو درست کنه. یه لیوان آب حالم رو بهتر می‌کنه. بازم نمی‌دونم چه کاری کنم. نمی‌دونم چرا به آدم‌های قراضه فکر می‌کنم تو این حال. بابت وقتایی که باهاشون تلف کردم، به دانشگاه‌مون، یه هفته‌ست به دانشکده و اینا فکر می‌کنم. به آدم‌های هرزه که همه جا هستند و همه چی رو راحت به گند می‌کشند. به این فکر می‌کنم که یکی می‌تونه سه ساعته تلاش سه ساله‌ی یکی رو فاسد کنه... به این که فکر می‌کنم که سه ماهه می‌تونم به اندازه یه فوق معماری سواد داشته باشم و چهار سال عمرم رو تو یه جو بی‌خاصیت خراب کردم. سه دسته آدم هستند که دسته‌ی سوم فاسدترین این‌هان؛ دسته‌ی سوم اونایی ‌اند که در ظاهر و برای خوش گذرونی همه چیز رو به مسخره می‌گیرند و در باطن اضطرابی برای جدی بودن و ... یاد یه مرحومی افتادم که سردسته‌ی فساد تو دوره‌ی ما بود. این‌که واقعا دلم نمی‌خواد دیگه هیچ‌وقت ببینمش. مرحومی که رسما یه دزد بود. مرحومی که دوره‌ی ما و خیلی آدم‌هاش رو به تباهی کشوند. فریبی که همیشه آویزون موند و نتونست من رو فریب بده. کسی که از چشماش دروغ و خودخواهی می‌بارید. یادش افتادم چون دارم معادل‌های همه‌ی هم‌دوره‌ای هام رو یه جای دیگه‌ای می‌بینم و باهاشون کار می‌کنم. آدم‌های هرزه‌ی دیگه‌ای هم تو دوره بودند ولی مهم نبودند چون روی بقیه اون‌قدر تاثیر مخرب نداشتند که این مرحوم، این مرحوم نوعی ضریب هوشی داشت که مخصوص بهر‌ه‌کشی از آدم‌هاست و دزدیدن ایده‌هاشون، نوعی تجاوزگری و استعمار. ولی اینا که اصلا مهم نبودند، چیزی که غیرقابل درک بود این بود که هیچ کس درکی از این موضوع نداشت. تکراری بودن آدم‌ها برام عجیب و کسل کننده نیست ولی خوشحالم که آدم‌های جدید از چشماشون هرزگی نمی‌باره، لااقل از همون شین ‌ِ شروع، بوی بی‌شرافتی از خودشون ساطع نمی‌کنن. اون‌قدر خسته هستم که دیگه ننویسم، اون‌قدر خسته بودم که باید می‌نوشتم تا لااقل به اینا دیگه فکر نکنم.

پ.ن. آدمی که یه انگل بهش تجاوز می‌کنه باید خیلی وقت صرف کنه تا به یه آدم معمولی تبدیل شه و بتونه شروع کنه به رشد کردن. از آدم‌هایی که همه چیز رو به مسخره می‌گیرند تا خودشون رو بالا بکشن و از آدم‌هایی که همه‌چی رو جدی می‌گیرن تا خودشون رو بالا ببینن بدم میاد...

بعد از نوشتن؛ به این فکر می‌کردم که افسردگی برای آدم‌های خطاکاره، برای آدم‌های غیر متعهد؛ یعنی اونایی که به عقاید خودشون پایبند نیستن و راحت در معرض جبر قرار می‌گیرند، برای اونایی که دیگران به بازی می‌گیرن‌شون و شاید دلیل‌های دیگه. افسرده شده بودم چون فکر می‌کردم اشتباه فکر می‌کردم و درموندگی برای آدم‌هاییه که دقیقا برعکس این چیزان. حالا به هر حال قضیه به این سادگی‌ها نیست، هر چی هست می‌دونم که بعد از یه سال تموم زجر کشیدن ِ مداوم، یه سال تموم اذیت شدن تونستم دو ماهه یه جوری خودم رو درمون کنم، بدون این‌که سراغ هیچ آدمی (پزشک) برم، بدون این‌که چیزی رو جایگزین چیزی کنم، بدون اینکه حواسم رو پرت کنم یا بزارم وقت بگذره و خوب شه یا چیزی شبیه این، بدون این‌که زیر بار چیزی برم که قبول ندارم خودم... یادم میاد، یادم میاد که تو یه بیابون ِ گاهی سرد گاهی گرم عرق ‌ریختم و برای استراحت دو ساعت یه بار رفتم یه جای دور و گریه ‌کردم، یادم نمی‌ره که این نجاتم داد. یادم نمی‌ره که با زحمت خودم رو از خیلی دروغ‌ها پاک کردم. یادم نمی‌ره که سکوت خفه‌م می‌کرد و باد که می‌اومد گوش‌هام برای سکوت بیشتر باز می‌شد...

پی نوشت ِ بعد از نوشتن؛ داشتم فکر می‌کردم آهنگام دارن قراضه می‌شن. امیر چرا هنوز Area رو نیاوردی برام ؟ با خودم گفتم اینو. از شما چه پنهون الان یه آهنگی از ‌De Facto ازون فاز ضد آهنگی در آورد منو و با اختیار تمام و در حالی که دوست داشتم آلبوم تا تهش بره قطعش کردم تا سکوت...

Gang of Four

2010-04-12T08:49:00.001+04:30

Gang of Four - Entertainment! - 1979

Natural's Not in it

The problem of leisure, what to do for pleasure?
Ideal love, a new purchase, a market of the senses
Dream of the perfect life
Economic circumstances, the body is good business

Sell out, maintain the interest, remember Lot's wife
Renounce all sin and vice, dream of the perfect life
This heaven gives me migraine
The problem of leisure, what to do for pleasure?

Coercion of the senses, we are not so gullible
Our great expectations, a future for the good

Fornication makes you happy, no escape from society
Natural is not in it, your relations are of power
We all have good intentions, but all with strings attached

Repackaged s.e.x, your interest
Repackaged s.e.x, your interest
Repackaged s.e.x, your interest

Repackaged s.e.x, your interest
Repackaged s.e.x, your interest
Repackaged s.e.x, your interest

The problem of leisure, what to do for pleasure?
Ideal love a new purchase, a market of the senses
Dream of the perfect life
Economic circumstances, the body is good business

Sell out, maintain the interest, remember Lot's wife
Renounce all sin and vice, dream of the perfect life
This heaven gives me migraine
This heaven gives me migraine
This heaven gives me migraine

بیورک گ.

2010-04-11T07:09:00.005+04:30

Í DANSI MEð ÞéR

Sérðu rúmbudansinn duna nú,
dönsum því, ég og þú
svifum létt um gólfið til og frá
töfrabrá, logaþrá

Er það draumur eda ert þú hér?
enn í kvöld, einn med mér
armar þínir vekja ástarbál
unadsmál, eld í sál

Dönsum saman uns dagurinn rís
þótt þá dyljist því minnist ég þin
og thín hand leidir hand mína heim
ut í hamingjugeim

Við þinn fagra ljúfa augnaeld
undi ég þetta kveld
djúpa döggin mjúk að moldu skjótt
mild og hljóð kemur nótt

IN THE DANCE WITH YOU

See the rhumbadance is drumming now
dance therefor, me and you
gliding easily around the floor to and fro
Magic skin, burning desire

Am I dreaming or are you here?
yet tonight, alone with me
these arms of yours awake a burning love
pleasure, fire in the soul

Dance together until day rises
though you hide I remember you
and your hand leading my hand home
out to a world of happiness

By your beautiful loving fiery eyes
I'm swept away tonight
the deep dew softly shoots to ground
mildly and quietly comes the night

Le Voyage De Sahar

2010-04-10T07:20:00.004+04:30

.
چیزی که برام ثابت شده اینه دانشگاه رفتن، حتی رسیدن به سقفش که اخذ مدارک عالی باشه حتی با نمرات عالی سوپر دکترها شدن یه ذره هم به شعور آدم ها اضافه نمی کنه و به طرز غریبی تحصیلکرده ها همون کارهایی رو می کنند که بقیه، هرچند به نظر خودشون نمیاد که فرقی ندارند. د اخل پرانتز همه اتفاق نظر داشتند که آقای مهندس شبیه سوسن خانم هستند و ما هم غافل از ماجرا در خم کوچه‌ی خودمان حداقل کاری که تونستیم برای جماعت مسخ شده کنیم این بود که براشون یه دونه آهنگ از نینا سیمون بزاریم تا یک نفر از میان جمع سر بر کند و بگوید تام ویته دیگه نه؟ منم یه دور دیگه با اون صندلی‌هایی که تازه خریدن چرخیدم و گفتم آفرین نزدیک شدی، ولی یکی دیگه ست. ویتس نیست. یعنی س داره تهش. بعد با خودم فکر کردم آدم وقتی میگه تام ویتس اصلا انگار تام رو تلفظ نمی‌کنه و وقتی میگه تام ویت انگار فهمیده اسمش تامه!

الان فهمیدم سوسن خانم‌ها چه شکلی‌اند و یادم اومد که این کلیپ کذایی رو کیومث یه بار بهمون نشون داده بود و گفته بود که کلیپش خیلی حرفه‌ای ساخته شده و اینا. داخل پرانتز خداییش فیلم ساختن اصلا به من نیومده و آخرشم آدم هر غلطی می‌کنه برا خودشه انگار و هیچ جایی رو نمی‌گیره، البته خب حرفه‌ای یعنی چی؟ یعنی همون دیگه... شما خودت رو ناراحت نکن...

شافل: من انگار از خیر آلبومی گوش دادن آهنگا نمی‌تونم بگذرم و شافل کردن‌هام هم میشه مثلا کنار هم گذاشتن دو تا آلبوم و این جورها: Liquid Tension Experiment 2 + Le Voyage de Sahar

هنوزم گاهی گیر می‌دم که چرا اسم من رو سحر نذاشتن؟ بهشون می‌گم آخه چرا هرچی اسم گل و بلبله رو می‌زارن رو دخترها و اسم پسرها اگه اسامی عربی نباشه حتما اسم یه مردی در تاریخ باستانه؟ من رسما باید اسمم رو عوض کنم دیگه. می‌خوام اسمم دریا باشه...

من اگه دختر بودم قرار بود اسمم سحر باشه. عجیب نیست که شد مهدی؟ کردمش مه‌دیار جواب نداد، هرکاری کردم نشد. آقا ما نخواستیم. کسی که اصولا ما رو صدا نمی‌کنه. خودمونیم و خودمون، پس چرا اسمم دریا نباشه؟ میتونم ثابت کنم آرزو، شقایق، مرجان، شبنم، بهار و... همه می‌تونن اسم مرد و زن باشن... مطمئنم شما نمی‌تونین ثابت کنین دریا اسم من نیس ت .

سی سی یو

2010-04-09T21:15:00.006+04:30

باز صدایش را می‌شنوم و چنین آرام

صدایش را می‌شنوم و چنین

قلبم سیاهی می‌رود

چنین آرام

صدایش

باز

نانوشت : باز بعد از یکی دو سال صداش رو شنیدم دوبرابر...

پی نوشت : قرار شد آی سی سی یو وجود نداشته باشه و یه سی سی یو داشته باشیم و یه پست سی سی یو (انگار این طوریه که می‌نویسند اینترمدیت سی سی یو و می خونند پست سی سی یو)

پی نوشت 2 : Cardiac Car Unit not Coronary Care Unit

خاب

2010-04-07T08:05:00.006+04:30

مدام از پشت چشمام فرار می‌کنم، مدام چشمام ازین چیز و اون چیز فرار می‌کنند تا یه وقت یه جا میخکوب نشن، تا که اون جا لنگر نندازم و اون جا کشتی‌هام رو غرق نکنم. صبح پا شدم و دیدم که اصلا نمیشه، دارم غرق میشم. رفتم حموم. یه آهنگی از باخ هست که دیگه باید مواظبش باشم. کار خودش رو کرد. نگفت من کلی کار دارم خیر سرم. ولی چند وقتیه کشتی‌هام جاهای خوبی غرق میشن. دریایی که با دستاش محکم گلوم رو فشار میده و موجاش می‌بردم زیر آب هر روز زلال تر میشه، دیگه یه آب گل آلود و کثیف نیست... هر چند گاهی به جاهایی تنه می زنه که دوست ندارم، جاهایی که از چشمه‌های اشکش متنفرم. ولی دوباره به هر تقلایی شده میرم به دریای خودم، جایی که کسی توش استفراغ نکرده، جایی که تفاله‌هایی جویده شده‌ای نیست؛ جایی که آبش جای دندون‌هاشون رو بدنم رو خوب می‌کنه. مدام زیر آبم و جز صدای آهنگام چیزی به گوشم نمیاد. از اشک‌هایی که به شماره می‌افتن خوشم میاد، نمی‌دونم ده تا، پونزده بیست تایی میشن گاهی، از اشکای روزانه بیزارم که هیچ کاری نمی‌کنن و فقط مایه‌ی عذابند. بدی اشکای شمردنی اینه که هفته‌ای یه بارند. اشکام هم دارند تمیز میشن. دیگه آلوده‌ی ندونستن نیستند، دیگه‌ آلوده‌ی مردم ِ بی مردم نمی‌خوام باشند. دوباره میرم بیرون و باید مواظب باشم از پشت چشمام فرار کنم. باید مواظب باشم کشتی‌هام تو یه مرداب گیر نکنن، اسیر سراب نشم، گرفتار خودم... دنبال یه جای خوب وسط دریام که آخرای خطم رو تا اونجا بکشم. کاش زود برسم، زودتر تموم شم؛ یه نفس راحت بکشم و برم زیر ِ خاک... بدون این قفسه‌ی سینه‌ی لعنتی که هر سرما و گرمایی میله‌های زنگ زده‌ش رو به درد میاره...

...

2010-04-05T21:41:00.002+04:30

...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

YES

2010-04-05T07:21:00.003+04:30

Fragile - 1971

سرگذشت ما همین بود که رسیدیم به راک و از خیلی چیزاش پریدیم و رفتیم و باز پریدیم و بازم داریم می پریم جایی که دیگه موسیقی تموم شده ! از چیزایی که تو مرحله دوم از روشون پریدیم همین گروه یس بود و حالا دوباره یه سرکی کشیدم و نمی دونم شاید این کار رو با The Who دیگه انجام ندم فعلا. آلبوم پراگرسیو خوبی است این: کلا هر جا درام و بیس خوب کار کنند همه چی روبه راهه حتی اگه فقط همین دو تا باشند...

Steely Dan

2010-04-04T07:05:00.000+04:30

Aja - 1977

Pop jazz rock ! !

عادم دسته جمعی : یکی بود یکی نمود

2010-04-03T08:42:00.004+04:30

.
.
زمین، آهنگ، رقص، آب؛
همه چی ناجوره، من چرا آرومم؟
همه چی آرومه، من چقدر ناجورم...
آفتاب؟
.
.

He and Shei

2010-04-01T08:00:00.004+04:30

He takes share of her

While she takes care of him

He's driver / She's the river

He's already cured

she's always ridiculed

He makes the rhyme and she takes it

she ends and he pace it

she dreams and he replaces

she loves him and "i don't care" is what he says

He hold his breath

Her breath is taken out,

No she was not the earth

So who wasn't he?

P.S. Saturday comes slowly, sunday goes fast.

می‌بود

2010-03-31T08:05:00.005+04:30

قهرمان داستان به جای سیگار کشیدن بستنی می‌خورد؛ این شد که هیچ وقت نتونست انقلاب کنه...

اگه به من بود همه چی تکرار می شد. اگه به من بود همه چی تکرار می شد دوباره. اگه به من بود همه چی تکرار می شد همیشه. اگه به من بود همه چی تکرار می شد. اگه به من بود تکرار می شد. اگه به تو بود فراموش می‌شد. اگه به تو بود فراموش می شد دوباره. اگه به من بود، اگه به تو بود همه چی، همه چی، همه‌ی تازه شدن‌ها تکراری می‌بود، همه چی از اول ولی تکراری. چه خوب که به تو نیست، اگه به من بود.

KTU

2010-03-30T18:19:00.002+04:30

****

Quiver - 2009 by KTU

Peter Hammill

2010-03-30T06:19:00.006+04:30

Singularity

Event Horizon

Flat on my back, I can feel myself falling
into a singular state of mind;
as if through a fog, I can hear someone calling.
I know I'm cutting it fine,
thinking that maybe it's time to cross the line.
...

وسط یه راه دور و دراز که نه پای رفتن و نه راه رفتن است و نه راه برگشت

Jean Vigo

2010-03-27T09:49:00.003+04:30

A Propos de Nice - Jean Vigo - 1930

10 / 9

عِجاب

تا حالا شنیدین کسی به خاطر یه دستی نگه داشتن چادر روی سرش دچار آرتروز بشه؟ خب من شنیدم. حتما دیدین که این افراد گاهی چادر رو به دندون می گیرن که دو دستی بتونن کاری کنن. این که حتی حاضر نمی شن چادر کشی و ازین چیزا سر کنن هم جالبه در نوع خودش. هم سنخ این چادری ها اونایی اند که روسری سرشون می کنن و مدام دستشون به اون پیچی‌ایه که لبه روسری می خوره و می افته روی شونه؛ هواش رو دارن که مثلا زیاد باز نشه و هم این که زیاد بسته نشه تا حتما گردن شون دیده بشه. اینام اگه شنیدین آرتروز گرفتن زیاد تعجب نکنین. فیلم فارسی‌ها رو هم یادآوری کنم بد نیست که توشون زنا لباس‌های به قول همون فیلما مینی‌جوب می‌پوشیدن و یه چادر گلی روش؛ نکته‌ی جالب در مورد این فرهنگ بی‌فکری وقتی بود که خانم چادرگلی کنار یه نامحرم قرار می‌گرفت و هر لحظه با شرم و حیا مشغول رو گرفتن از قهرمان ِ نامحرم، با این اوصاف که هر دو رو به دوربین بودند و بینندگان فرهیخته هر چند لحظه یک بار می تونستن چشم چرونی خودشون رو بکنند بدون این که از عکس‌العمل ِ کالای مصرفی ِ محترم هراسی داشته باشند که همون طور که می‌دونین کسی تا حالا از پرده‌ی سینما بیرون نیومده و هوارحسین‌اش که به گوش کسی بیرون از سینما نمی‌رسه و همه‌ی بینندگان گرامی در گناه نگاه به نامحرم با هم شریک هستند و در نتیجه سهم‌شون کم می‌شه (همون فکر ناخودآگاهی که آدم‌ها رو همرنگ جماعت می‌کنه.) رفتارهای متناقض این‌طوری کم نیست فقط تو همین یه مثال حجاب آدم‌ها. من کاملا موافقم که آدم‌ها آزاد باشند اگه خواستند بدون لباس در اعیان عمومی تردد کنند. اصلا چه بسا اگه چنین بشه آدم‌ها دیگه فقط در اذهان عمومی برهنه تردد نکنند. آدم‌های بیکار (اونایی که خوشی زده زیر دل‌شون و چون مجبور نیستند سگ‌دو بزنند وقت اضافه زیاد دارند) با این‌که فرصت فکر کردن هم دارند ولی معمولا آدم‌های بی‌فکری هستند. آدم ِ بدبخت معمولا به صورت (سرعت) یه سیستم فرهنگی رو جذب می‌کنه و دیگه حتی فرصت نداره بخواد به درستی غلطی‌ش فکر کنه و یا حتی بخواد کاری خلافش کنه – برای همین یه عمر یه چادر سرش می‌کنه و یا به مرور زمان همرنگ جماعت همون سیستم فرهنگی می‌شه. آدم بیکار ولی بدون این‌که توجهی به پوچی زندگی کرده باشه و یا فکری تو سرش پروبال گرفته باشه اسیر یه بازی می‌شه. می‌تونین یه آدم پولدار رو تصور کنین که از سر بیکاری شاعر شده و به احتمال زیاد داره توی یه جمله‌ی شاعرانه در دشتی به وسعت آسمان ِ آبی اطلسی‌های مخملی رو نوازش می‌کنه و گیسوان طلایی‌ ِ خورشید رو به باد می‌ده... جمله‌ش که تموم می‌شه با آقاشون می‌رن سیزده به در و اون روز شما آدمی رو می‌بینین که تمام شخصیت‌اش متاثر از این فکرشه که یه وقت مارمولکی از دامنش بالا نخزد..! البته شما این چیزا رو تو سینما نمی‌بینین، چون سینما قراره شما رو ببره سیزده به در با خیال راحت و بدون نگرانی از خزندگان ِ بی آداب ِ معاشرت. کاری که می‌کنیم اینه همه هیجانات رو می‌بریم به سمت لطافتی قلابی و همه احساسات و دریافت‌های واقعی رو یه جا رو هم دیگه می‌زاریم تو سطل آشغال دم‌ ِ در تا هر وقت لازم شد بریزیمش دورتر و اون چه وقتیه؟ وقتی که می‌شینین پای یه فیلم لجن و کثافت و وحشتناک. انگار همه‌ی ترسی که کاری‌ش نمی‌شه کرد (قرار نیست ما آدم‌ها فکری هم بکنیم) رو تو یه پلاستیک ِ استریل گذاشته باشین و با خیال راحت نگاش کنین وقتی دارین پرت‌ش می‌کنین دور (این کار آدم‌های بیکاره؛ بعضی آدم‌های عوضی که کارشون ور رفتن مدام با این آشغال‌هاست و حوصله‌ی دویدن در دشت ِ دفتر خاطراتشون رو هم ندارن حسابشون کمی جداست) یه مثال دیگه: لباس‌های مهونی با لباس‌های بیرون فرقی اساسی داره که نه در مرتب بودن و تمیزی و نو بودن که در چیزه دیگریست. می‌گن لباس ِ شب... طرف اصلا دوست نداره با اون لباسی که می‌ره مهمونی تو خیابون دیده بشه چون معلوم نیست چه موجود ترسناکی رو جذب کنه ولی تو یه مهمونی همه‌ی آشغال‌ها هم تو یه پلاستیک تمیزن... تو فیلم‌های پورنوی تلویزیونی معمولا یه کسی هست که قراره لباسش رو از تنش دربیاره ولی این کار رو نمی‌کنه..! یعنی مشغوله کاریه که انجامش نمی‌ده... تو فیلم‌های پورنوی ویدئویی ولی لزومی نداره این طوری باشه، فیلم خریداری شده و در منزل تشریف دارند و ایشون (منزل) قابلیت این رو دارند که صدها بار مصرف بشوند. ناموس؛ آقا فیلمشون رو به کسی نمی‌دن... حضرت آقا با این حال می‌دونن که فیلم‌های پورنوی زیادی وجود داره و دلیلی نداره فقط یه فیلم نگاه کنند. نقطه نظر زنانه در این قضیه خیلی این مناسبات آدم‌های بیکار و آدم‌های بدبخت ِ اسیر کار زیادی رو تغییر نمی‌ده... یه پیاده‌رویی که پر از آدمه گاهی شبیه یه صحنه‌ی فیلمی می‌شه به این معنی که مشغولیت ذهنی آدم‌ها با موضوع‌های امنیت و جلب نظر و این چیزا هر چی باشه با یه امنیت قلابی پیش میره. همه بازیگر میشن. تو یه خیابون تنگ و تاریک، شاهزاده‌ی قصه‌ی پریان هم خیلی نمی‌تونه خودش رو تو نقشش حفظ کنه و از بازیگری در میاد... رفتارهای متناقض معمولا وجوه بصری عجیبی دارند ولی نه برای آدم‌های بدون فکر. تصویر زنی که چادرش رو به دندون گرفته هم حتی می‌تونه عادی بشه... کسی که به همه‌چی عادت نکنه رسما تو جهنم به سر می‌بره... اگه بخوام یه گوشه از جهنم خودم رو براتون به تصویر بکشم یه شهری پر از آدم‌هایی خواهید دید که مدام درحال درست کردن روسری‌شون هستند به این ترتیب که قوز می‌کنن و چونشون رو میارن پایین و فرم مسخره‌ای به لب و لوچه و فکشون می‌دن و با یه دست روسری رو می‌کشن بالا تا روی پیشونی و بعد با یه دست دیگه موهایی که با پارچه‌ی روی سرشون اومده جلو رو می‌دن عقب و صاف می‌کنن و روسری‌شون رو می‌کشن تا همون نقطه‌ی قبلی که بود... در انتها نظرتون رو به عروس‌ ِ خان باجی جلب می‌کنم که از هر انگشتش یه چی می‌چکه و فوق لیسانش رو هم گرفته و چهارزانو میشینه، یه چادر از خان‌باجی قرض می‌گیره می‌اندازه رو پاهاش..! البته عروس خانم متجدد هستند و به چادر و این چیزا به دیده‌ی تحقیر هم می‌نگرند.

فیلم ژان ویگو رو که دیدم این جمله تو سرم نقش بست " و حجاب را از سر نیس انداخت." نه این‌که خوبی‌های این فیلم فقط همین باشه ولی من دلم خواست از همین‌ش بگم. دوربین آدم رو در نقش چشم‌چرونی‌های آدم‌های بیکار شهر می‌زاره به طوری که حالت به هم می‌خوره یا که سرت گیج بره اگه از همون آدمایی... دوربین درست می‌ره زیر دامن چندتا زن که دارن می‌رقصن درست همون جایی که آقای خوش‌پوش فیلم که کنار ساحل خوابش می‌بره دوست داره باشه... یه تصویر رقت انگیز از بی‌فکری‌های مدام آدم‌هایی که دلشون نمی‌خواد یه زن گدا زیاد کنارشون وایسه یا دوربین دور و ورشون بپلکه. بوریس کافمن ِ برادرای ورتوف هم آدم رو به وجد میاره کلا... تمامی چیزایی که گفتم تو چند تا استاپ-اکشن ساده‌ی فیلم خلاصه می‌شه؛ جایی که یه خانمی مثلا با وقار لمیده رو یه صندلی به طرفه‌العین‌های لویی ملیسی چندتا لباس‌ عوض می‌کنه تا یهو کاملا برهنه شده دیده میشه...

Omar Rodriguez-Lopez

2010-03-25T16:35:00.002+04:30

Omar Rodriguez - 2005

یه آلبومی از Keith Jarrett گوش کردم به اسم بیابلو که اونم مزه داد اساسی... که بالاخره از جرت هم چیزی شنیدم ولی ترجیح می‌دم امروزم شبیه این آلبوم باشه که تصویرش رو آوردم. من قبل از این که آلبوم رو گوش کنم کاورش رو دوست داشتم، فکر کنم یه باری هم یه جایی گذاشتم. خلاصه اینم مزه ای داد برای خودش.

اوایل فروردین

2010-03-24T16:19:00.004+04:30

یک ـ چرا آسمان خراب نشد وقتی که دروغ گفت؟ زمین چرا زیر پای بازیگران را رها نکرد؟

دو ـ چرا در انتهای هر ساعت من هنوز هستم؟ بی‌نفس، زنده و دقایق مرگ من ثانیه‌های خنده‌های ناگهانی بی‌شرمانی که چنان برهم ریخته‌اند، فاصله‌ها را با خنده‌های مریض طی می‌کنند و درهم می‌گذرند...

سه ـ قاتل همان دم که می‌کشد، می‌میرد و آن‌که کشته باید و نیست همه‌ی هستی مجازی‌اش را در انتقام می‌جوید و هر دم‌اش پوچ است، دیگر نیست.

چهار ـ اسبی را که پاهایش شکست، می‌کشند، نه زیرا که زجری دیگر نبایدش، که مرگی ناکام گذر کرده است و باید به چنگ آید. این اسب نیست که دیگر زجر نمی‌کشد.

پنج ـ‌ سوار پیاده می‌شود، دیگر رسیده است، سرابی که هر دومان را سیراب نکرد. او دیگر رسیده است، پیاده می‌شود و در چشمانم نگاه می‌کند، با خنده‌ای از چشمانم خلاص می‌شود، پاهایم سالم است، خاطر اسبی دیگر، جایی دیگرش، برای زجری دیگر، نفرتی دیگرش، ولی خون از سینه‌ی من فواره می‌کند، زمین‌گیر می‌شوم و نمی‌میرم تا زجر بکشم.

شش ـ پاهایم، سراب بود، می‌رود، سراب می‌شود، بود و من ندیدم که دیگر بود. از خودم من، از خودم، من از خودم بیزارم...

هفت ـ حالا زمین فراموش کرده است که باز شود و قربانی‌اش را ببلعد، آسمان هم بر سر من سراب می‌شود.

هشت ـ چرا دریا مرا سیلی نشد وقتی که تو شد او؟ او شد دروغ، دروغ شد من...

نه ـ چه هستی بیخودی داشتم...

ده ـ سال نو؛ دوباره مرور روزها، سالگرد دروغ‌هایش...

یازده ـ چه هستی بیخودی دارم از وقتی با دروغ آمیزش کردم.

دوازده ـ واقعیت من نیستی بود و هست و خواهد بود...

سیزده ـ به چشمانم نگاه می‌کند و دیگر نمی‌خندد، نمی‌خندد تا بتواند به من نزدیک‌تر شود، لازم نیست بخندد و جایی دیگر را ببیند تا بگوید من نیستم، جایی دیگر را نگاه نمی‌کند تا به خودش، به من بگوید که نیستم نبوده‌ام و نخواهم بود، درست در چشمانم خیره شده است و می‌گوید "نیستی، نبودی و نشاید..."

Nektar

2010-03-24T10:36:00.003+04:30

Remember the Future - 1973

چیزایی که یه پراگرسیو-باز رو راضی می کنه تو این آلبوم هست؛ کاور مفصل, کانسپت و لیریک بازی و هم ریتم های متغیر و ملودی های دگرگون شونده ... البته برای این کاره هایی که در مراحل سیر و سلوک به جاهایی می رسند که دنبال سازهای نو و دیگرگونه نوازی ها هستند شاید راضی کننده نباشه ولی خلاصه خیلی پراگرسیومآبانه است. یه ترکیبی از ELP و Genesis و چیزای دیگه نه به این معنی که اینا می رن زیر پر و بال این گروه یعنی این که یه تیکه ازون یه تیکه ازین. لیریک ش معلومه که نوشته ی آدمی نیست که به زبان مسلط باشه. البته اعضای گروه انگلیسی اند با این حال که گروه از آلمان برخاسته. یه جاهایی حتی یاد پینک فلوید هم می اندازه آدم رو مخصوصا Echoes. بدون هیچ ارتباطی دلم برای Gentle Giants و به ویژه آلبوم های بدشون که زیاد گوش نکردم هم تنگ شد. در مجموع آلبوم پراگرسیو خوبی است...

Mehdi-Musicology

2010-03-23T07:48:00.005+04:30

هر آن چه از نوای موسیقی بر ما گذشته و حال و کمی آید...

خب تنها چیزی که من رو خوشحال می کنه اینه که خبردار بشم سرطان دارم. یه بار تو خواب سرطان داشتم و کلی خوش بودم, وقتی بیدار شدم ناراحت بودم که خوش بودم با سرطان داشتن. ولی الان با استیصال زیادی می خوام که هلاک شم! گفتم اگه سرطان بگیرم وصیت نامه ی موسیقایی لازمه که حتی آدم موقع مردن ترجیح می ده آهنگ گوش کنه تا این که یه هیولایی کنارش باشه. همه ی من تو سال هایی که آهنگ گوش کردم هم این جا نمایندگی داره و این من ِ موسیقایی حالاست, حالا که 2010 شروع شده, من تو این ده نفر خلاصه می شم. امیدبارم چیزی از قلم نیافتاده باشه. قبلا ها گروه ها رو ردیف می کردم ولی در واقع این جوری منظورم بهتر رسونده می شه. این ده نفر رفقای من هستند به شدت و وقت زیادی صرف دریافت شون کردم و از مصاحبت باهاشون کلی کیف کردم و تو کار پیدا کردن آهنگ های بیشتری ازشون هستم و از بعضی هاشون کم شنیدم و از بعضی هاشون همه چی شنیدم. حتی این ردیف نشون می ده که به چه نسبت در گیرودار کدوم گونه ی موسیقی بودم و به چه نسبت و چه جوری مهدی سازبندی می شه D:

امیدوارم این هنرمندان اسیر دانلودبازی های کیلویی و دارم و ندارم های آرشیوبازها و این بازی های هیولاها نشن و البته طبیعت ما را از دست این دار هلاکت نجات بدهد.

MEUSICOLOGY - 2010 - 10 years passed

1- Frank Zappa

2- Omar Rodríguez-López

3- John Zorn

4- Björk Guðmundsdóttir

5- Jimi Hendrix

6- Bill Evans

7- Adrian Belew

8- Fred Frith

9- John McLaughlin

10- Danny Carey

...

p.s. درون ِ من تلخی مذابی است که گاهی برهم زده می شود و چنان ناگوارم می کند زنده بودن را که نمی دانی و خودم نمی دانستم وقتی درونم همه درد بود روزگاری بس خوش بود که اشکی سرازیر می شد و برهم زدگی ها فروکش می کرد و حالا کوهی آتشک فشان شده ام و تمامی ندارم این تلخی ِ عذاب...

p.p.s. حالا خوب می فهمم اگه بخوام چیزی تو قلبم فرو کنم چاقو اصلا خوب نیست و همون پیچ گوشتی بهتره

.p.p.p.s. قدمت رفاقتم با هیچ کدوم ازینا بیشتر از 5 سال نیست و بعضی هم که بیشتر از یه سال نمی شه...

Hiroshi Teshigahara

2010-03-22T07:41:00.003+04:30

Pitfall - 1962 - (8/10) a

Send to wAll

2010-03-21T04:08:00.009+03:30

.
ساعت یازده و نیم خوابیدم و نیمه‌های بامداد تاریک روز اول فروردین از خواب بیدار شدم و دو تا پیام کوتاه دیگه که رسیده بود رو مجبور شدم بخونم تا ببینم ساعت چنده. می‌خواستم بی هیچ درنگی اون وقت شب چشمام رو ببندم و بخوابم ولی نشد. یه عید نوروز مزخرف دیگه از سرمون گذشته... پیام‌های کوتاه به خاطر تو ذوق زدن‌هام از پارسال کمتر شده بودند. یه ویژگی مشترک این پیام‌ها مثل همیشه تلاش پوچ‌شون برای متفاوت بودن بود. نمی‌دونم چه اصراریه... بعضی پیام‌ها که به طرز ابلهانه‌ای کپی هم بودند، در مورد اونا حرفی ندارم که حجتم رو با این جور آدم‌ها تموم کردم و بیشترشون هم فهمیدن که دور و ور من نپلکن کمتر تو ذوق‌شون می‌خوره ولی بازم آدم‌های نفهم این‌جوری کم نیستن که کارشون اینه که اس‌ام‌اس‌ها رو فوروارد می‌کنن. اون اس‌ام‌اس "آدم به آدم نمی‌رسه..." حتما برا شما هم اومده، نه؟ از من به شما نصیحت با هیولاهایی که این پیام رو برای شما هم فوروارد کردن زیاد وقت نگذرونید که اینا ناجورترین گونه‌های هیولا هستن، گونه‌ی دیگه‌ای از هیولاها که کمتر آزاردهنده‌ان اونایی اند که اس‌ام‌اس‌ رو برای همه می‌فرستند و تا بار سنگین نوعی وظیفه‌ی کثیف رو از رو دوش خودشون بردارند. البته گونه‌ی نادری از هیولاها هم هستند که ازین کارا نمی‌کنن و شناسایی‌شون ازین حرفا کمی پیچیده تره ولی به شدت متعفن هستند، من گاهی شبیه اون گونه از هیولاها می‌شم ولی تلاشم رو می‌کنم که فاصله بگیرم.

خوشبختانه هر سال انگار این مراسم رو با تعداد کمتری هیولا باید سر کنم و امیدوارم تا سال‌های بعد این تعداد به یک نفر کاهش پیدا کنه، روز آخری که گذشت تقریبا سه بار گریه‌م گرفت به خاطر دردهای خیلی خیلی قدیمی، به خاطر بدی‌هایی که ذره‌ای امید برای تغییر کردن‌شون هنوز تو دلم مونده که اگه نباشه مردن برام یه امر آنی می‌شه. هر چی بیشتر می‌گذره امیدم به ذات آدم‌ها کمتر می‌شه. بر خلاف حرف یکی از هیولاهایی که چهار سالی مجبور بودم تحملش کنم من نمی‌خوام که خلاف جهت شنا کنم و هیچ علاقه‌ای به متفاوت بودن ندارم، گاهی هم که به نظر متفاوت می‌رسم به خاطر این نیست که من با بقیه فرق دارم، دلیلش اینه که بقیه با من فرق دارن. من هیچ اصراری ندارم تا با یه پیام کوتاه یا بلند بخوام بیشتر نمود کنم تا یکی از هیولاها من رو بیشتر از یه هیولای دیگه دوست داشته باشه، کلا برام شرم‌آور بوده که بعضی‌ها دوستم داشته باشند انقدر که خودنمایی از سرم پریده و این چندین سال آخرم که کلا موضوع این چیزا نبوده...

سالی که گذشت بدترین سال زندگی‌م بود... هر سال بدتر از پارسال و سال‌ ِ تولدم مزخرف‌ترین سال ِ زندگی‌م! سالی که گذشت حداقل فهمیدم دوست داشتن چه حسیه و چه شکلیه و فکر می‌کنم دیگه بتونم همه‌ی دوست‌داشتن‌های قلابی و هیولایی رو تشخیص بدم.خیلی بامزه شد که می‌خواستم به اندازه‌ی یه شمع بنویسم و برای یه جمله‌ی آخر شمع خاموش شد.

برنامه‌های تلویزیون شده بود سه چهارتا گروه موسیقی که به طرز فجیعی مثل هم بودن، مجسن نامجو، کیوسک، 127، آبجیز، اینا اگه قابل تحمل‌ترین‌ها بودند هم می‌شد دید که دست کم شعرهاشون تکرار همدیگه بود، ترکیب‌های متضادگونه‌ی عبارات برای خنیدن، کاری که تو دبیرستان شاید انجام می‌دادیم روی بورد راهرو یا کلاس چیزایی شبیه این دری‌وری‌ها می‌نوشتیم و بقیه می‌خندیدن، کنارهم گداشتن چیزایی شبیه موبایل و آخوند منظورمه. از کیوسک که همیشه حالم به هم می‌خورده چون از دایراستریت خوشم نمی‌اومده، از محسن نامجو هم که فقط اولین بار که ح یه آهنگی ازش برام گذاشت خوشم اومد و دیگه تازگی‌هاش که اصلا نه خودش نه دری‌وری‌هاش قابل تحمل نیست، 127 یه ذره قابل تحمل هستند اگه نخونن. یاد اون قبل‌ترها هم افتادم که برنامه‌ی کثافت‌های ماهواره‌های فارسی شویی رو هم می‌دیدیم، چه تهوع آور...

پی‌نوشت و شمع سوخته: تصاویر یادگاری پارسال آخرای زمستون که با س کلی انیمیشن دیدیم. این انیمیشن دودوک رو ازون دوتا انیمیشن‌های معروفش بیشتر دوست دارم.

The Aroma of the Tea - Michael Dudok de Wit - 2006

بافتاب

2010-03-19T20:26:00.001+03:30

.
.

گزیده ی تنها یی

2010-03-18T06:49:00.007+03:30

Massive Attack - Heligoland

یکی از راه‌حل‌های آدم‌هایی که از اطرافیان‌شون رنجیده خاطر شده‌اند اینه که بعد از یه مدت اطرافیان جدیدی فراهم می‌آرند. داشتن اطراف‌های زیاد خودش تواناییه خاصی است. برای من همیشه این طور بوده که طرف‌هام در مدتی طولانی گرد آفریده می‌شن و در مدت کوتاهی انقدر رنج خاطر ایجاد می‌کنن که خلاصی از این همه اگر خود رنجی باشد، خود به خود آسودگی زیادی در پی دارد. خیلی این خوب نیست ولی از چیز بدتری می‌خواستم بگم. آسودگی ازون جایی میاد که آدم دیگه به خاطر نامردی‌های دیگری خودش رو مسئول نمی‌دونه و تاریخچه‌هایی که دیگران از دروغ‌هاشون ساختند برای اطرافیت‌شان آدم رو آزار نمی‌ده لااقل از آن جهت که آدم دستش رو از جنایت شسته و می‌تونه بشینه کنار بقیه‌ای که قراره بهشون ظلم بشه. آخه این شد کار؟ ولی چاره چیه؟ آدم در اطرافش گاهی با تکرار این تاریخچه‌ها به لرزه می‌افته. آدم‌هایی که اشتباهاتشون رو تکرار می‌کنند یا که علاقه‌ی خاصی به تکرار اشتباهات دیگران دارند. خب گاهی جوونی‌ای که با بعضی موسیقی‌ها و فیلم‌ها رفته آدم رو عذاب می‌ده ولی من نمی‌خوام حتی لحظه‌ی گذشتنی از مدتی از زندگی‌م به مدت دیگه وجود داشته باشه، ملاک‌های خوبی و بدی آهنگ‌ها و فیلم‌ها برام چیزی بوده که هنوزم هر چه تو هر دوی این‌ها سری از آب در آورده باشم فرقی نکرده باشه، هنوزم پای خیلی آهنگ‌ها و فیلم‌هایی که قبلا دوست داشتم وایستادم، بخوام منظورم رو بفهمونم می‌گم که من آدم‌هایی که راست می‌گن رو دوست دارم و آدم‌هایی که دروغ می‌گن رو دشمن می‌دارم و جوونی‌م رو گذاشتم پای آدم‌هایی که راست نمی‌گن و دروغ‌هاشون رو به خودشون میگن نه من و فرق من ِ نوچوون با من ِ جوون می‌شه اینکه بر سر ایستادن پای ملاک‌هام سرسخت تر باشم اون‌قدر که بتونم فقط با آدم‌های راست گو طرف بشم نه آدم‌هایی که از انتقاد می‌ترسن و در نتیجه همه‌ی ملاک هاشون خنثی و تحمیلی ازاطرافه... ملاک فرعی میشه این که از کسی که ازت تعریف می‌کنه بر حذر باش... یام اینکه آدم‌های مسامحه کاری که از دیگران انتقاد نمی‌کنن مبادا از دست‌شون بدن آدم‌های بیخودی هستند... آهنگ‌های خوب و کوچک دوست داشتنی هم وجود دارند، آهنگ‌هایی که بچه‌های راست گویی هستند ولی من رو درک نمی‌کنند، من دوستشون دارم هر چند بده بستان این رفاقت یک طرفه باشه. راست‌گو‌ها هر چه کم هر چه کوچک باشن حقیر نیستند و آدم همیشه می‌تونه ببینه که مترصد رشد کردن هستن. فیلم‌ها و آهنگ‌هایی رو می‌شناسم که من رو درک می‌کنن ولی دوستی‌م با نوجوونی‌هام رو از دست نمی‌دم که من همون من هستم کمی رشد کرده. آدم‌هایی رو می‌شناسم که آدم رو هم جایگزین می‌کنن انقدر این کار رو می‌کنن که به یکی برسن که علی الظاهر وجه متعالی وجود ناراستین خودشون باشه ولی خب که چی؟ یکی مثله خودشونه و به سرعت جایگزین خواهند شد و این جز چرخه‌ی مصرف گراییه؟ رفتارهای حیوانی تو فاحشه خونه‌ی سرمایه داری... خریدن لباس‌های جدید، آدم‌هایی که خاطر در هم ریخته‌شون با خرید کردن آرامش پیدا می‌کنه... تا حالا احساس یک کالای مصرفی بودن بهتون دست داده؟ به من دست داده نه یه بار نه دوبار... من از دنیای کفش‌هایی میام که تصمیم گرفتند به پای هر نامردی نروند... نه ولی اگه همه چی قرار بود جبری باشه من یکی نمی‌خواستم زنده باشم و این زنده موندن شده جبری برای خودش... توی دنیای مجازی همه می‌تونن به هم حالی کنند که عین هم هستند... تو دنیای مجازی کسی مجبور نیست دروغ بگه... توی دنیای مجازی همه چی دروغه و همه راحت دروغ میگن... توی دنیای مجازی آدم یه شخصیت دروغی می‌سازه که اون هر چی باشه راست گوست. توی دنیای این جور مجازی همه چی راستکیه و همه عین همند... من همه دوستای مجازی رو ریختم دور چون شبیه واقعی‌شون شده بودند لااقل برای نگاه من... دیروز مجازا حضوری تازه پیدا کردم تا اطرافیانی پیدا کنم که نمی‌شناسم و لااقل ندونم که دروغ‌گو هستند... من درنگی کردم تا حالتی مثل حالت جایگزین کردن آدم‌ها برام پیش نیاد... همه طرف‌هایی که پیدا شدند به طرز عجیبی عین قبلی‌ها بودند حتی در قیافه حتی در رفتارها حتی در اسامی... واقعا ترسناکه... تعریف من از چیزهای ترسناک بر می گرده به ناشناخته بودن‌شون ولی می‌دونین ترسناک‌ترین چیز اینه که چیزی نباشه که نشناسی... خلاصه من آدم‌هایی رو می‌شناسم که توانایی زیادی در جایگزین کردن دارند کاری که برای ذات آدمی زیادی دشواره یام این که اساسا لعنت بر این ذات آدمی... حیوانی مثل من هستم که آدم‌ها می گزندم...

پانوشت: اون کاور خود آلبوم نیست برای EP ایست که مشموله این آلبوم شده بعدتر و چند روزی روی دسکتاپم بود تصویرش

Moon-sCream

2010-03-16T06:31:00.006+03:30

She wears sun cream

I'm fragile even for the moon

There's this shadow cast upon her eyes

Yet i seek the moon

The strange way i see that look in the sun

The sun's blocked even by that simple moon lotion i have to use

She wears glass sun is broken she comes not out in the sky ! a

I told 'er nowt to lose Vitamin D in my Dream

Charlie Parker

2010-03-12T21:18:00.006+03:30

Jack Kerouac - Poetry for Beat Generation - Charlie Parker

Charlie Parker looked like Buddha

Charlie Parker, who recently died

Laughing at a juggler on the TV

After weeks of strain and sickness,

Was called the Perfect Musician.

And his expression on his face

Was as calm, beautiful, and profound

As the image of the Buddha

Represented in the East, the lidded eyes

The expression that says "All Is Well"

This was what Charlie Parker

Said when he played, All is Well.

You had the feeling of early-in-the-morning

Like a hermit's joy, or

Like the perfect cry of some wild gang

At a jam session,

"Wail, Wop"

Charlie burst his lungs to reach the speed

Of what the speedsters wanted

And what they wanted

Was his eternal Slowdown

...

Terry Zwigoff

2010-03-11T21:36:00.002+03:30

Ghost World (5/10) a

To dye or no tomorrow

2010-03-10T14:03:00.003+03:30

I can't yet see why she gave me thee

The earth had, had come to be

Morning flowers red, red I could see

So many times love, she brought me

Rose bed, we could lay hands in green

I can't yet believe she was not then within

Her head seeked the sky, I had just seen

White was delight, within, all dream

Thee was dead, is dead my land

She would have someone buy her love, new brand

Thus is her rosebud laying under the sand

Dyed in red, colors all fake, lies so grand

Thee ain't with body, soil sucked off blood for tomorrow

I did mourn thee now, so did she yesternow

My corpse, she can have the wind to blow

disembodied My love, away, is to go

Dead, as if life couldn't be my demand

dries in ground, bloody color of my hand

من و هشتم مارس

2010-03-08T23:36:00.006+03:30

.
هشتم مارس روز جهانی مان, روز "شورش زنان کارگر علیه برده داری در آشپزخانه"

فارغ از معماری؛ دیگه خیلی ساده وقتش رسید که خیلی عکس ها و چیزهای دیگه رو دیلیت کنم, که نه لزوما به معماری ربط داشته باشند, منظورمه که الان دیدم چقدر به هم ریخته چیزای زیادی ذخیره کردم که دیگه لزومی نداره باشند از جمله تصویر یه کرگدن در حال راه رفتن...
اگه می شدم دوباره انتخاب کرد حتما عمران رو بر می گزیدم که معماری حتی به درد محاسبه ی لای جرز هم نمی خوره. معماری زیر و روش هم بکنی بیشتر از مراسم گروهی برای دختربازی و پسربازی نمی شه که قضاوت در بدی و خوبی ش بماند
.

سال 1388

2010-03-06T21:46:00.004+03:30

عادم دسته جمعی : داستان

2010-03-04T01:52:00.009+03:30

.
ریسمانی بود به نام صداقت که وصلش می‌کرد به نام هستی، می‌خواندمش روز و شب ریسمانی بود ...........پاره شد؛ نه آن وقت که نبودم و بودید شما ......گرد‌ ِ هم، ...............که ذات هستی در دستانم تاول می‌زد، آن‌جا که من جای دوری نمی‌رفتم، که تحقیر شد. ...................بی سر و پا دلم سالی مرده، نعش دست‌هایم را می‌برم تا در عزای‌شان بنشینم. ...........................................همه‌ی من چنان ساده انکار شد که احساساتم رو به فساد رفت. .......................هیچ بزرگی‌ای را تحقیر نکردم تا جا باز شود. ...............................................................................
।

پانوشت: در سی امین روز فروردین سال نود بخش هایی از این نوشته به نظر نگارنده بیش از اندازه مزخرف آمده در فایلی ذخیره و پاک شد। نگارنده که بسیاری از دری وری های روزهای قبل تر در زندگی را فراموش کرده است حالا نگران مواجهه با این نوشته ها شده است و در وقت مقتضی سعی خواهد نمود که بسیاری از این نوشته ها را به ترتیبی که گذشت به سانسور مبتلا نماید। باشد که این دوباره از نظر گذراندن هجویات نگارنده را کمی ارتقا بخشد। از همه مخاطبین بسی پوزش می طلبم من ....
.

Do Make Say Think

2010-03-03T14:01:00.004+03:30

You, You're a History in Rust (2007) a
by "do make say think" a

That is not Ok

2010-03-02T22:43:00.004+03:30

یکی از موانعی که باعث می‌شه آدم خودش رو به درک واصل نکنه اینه که به بعدش فکر می‌کنه... منظورم از بعدش آخرت‌-اش و عاقبت-اش نیست منظورم اینه که آدم مشغول این می‌شه که بعدش بقیه چی فکر می‌کنن و بعد حس ِ بعد از خودش رو تجربه می‌کنه و می‌بینه که چه احمقه که این لوس بازی‌های بچگانه رو انجام می‌ده، خب یعنی نمی‌کنه این کار رو... می‌دونی؟ وقت درستش یه وقتیه که به هیچ لحظه‌ی بعد از این لحظه وصل نمی‌شی... منظورم این نیست که برات مهم نباشه بعدش چی می‌شه و منظورم اینه که وصل نشی همین...

i wish i had a smile on your face

من تو را اسیر ِ خودت می‌کنم. من تو را آزاد ِ خودم باید. تو را من دردی است بی درد ِ مان و من را تو دردی بی پایان، بی درمان...

OK, shiu doesn't love me, shiu never would

در به در دنبال آهنگی‌ام که موقع مردن گوش خواهم کرد، نمی‌دونم چرا. چی چرا؟ می‌دونی؟

i wish could stop thinking about my epitath so that i could do what is hard to do

. تصویر، تصویر جف باکلی ست. کاش جای اون بودم و اون جای من گاهی که فکر می‌کنم خیلی هم حیف نمی‌شیم.
.
.

Willy Wonka

2010-02-26T15:32:00.004+03:30

Willy Wonka and the Chocolate Factory

Mel Stuart (6/10) a
.

Wonka: don't forget what happened to the man who suddenly got everything he wanted

Charlie: What happened

Wonka: he lived happily ever after

نمی دونم واقعا این عبارات قضیه ش چیه خیلی مسخره است

John McLaughlin

2010-02-25T08:07:00.003+03:30

من از هشتم اسفند متنفرم یا شاید هفتم اسفند نمی دونم، از ندونستن بیزار، نمی دونم، هفتم اسفند سالمرگ منه و خودم هم نمی دونستم، رو به عقب رفتن این مشکلات رو هم داره که سالی یه بار همه چی تکرار می شه، مرگی که تا کجای وجودم پیش خواهد رفت نمی دانم، دیشب خوابم رو کشتم و نتیجه؟ هیچی، بیدار شدم... من کلا آدم عصبانی‌ای هستم بر عکس تصاویرم. آدم نفرت آلودی هستم مثل تصاویرم... من یه ماشین تصادفی‌ام... هیچ روز خاصی نباید باشه که من ازش بیزار باشم، چون من یه روزه نمردم، چون من از مردن بیزار نیستم، من از همه‌ی روزها بیزارم و همین‌طور شب‌ها، شب‌ها -چه شب‌های درازی که همه درد- رو که از بین دارم می‌برم تا نوبت روزها هم برسه. نمی‌دونم. من هیچی نمی‌دونم. فقط می‌دونم که یک بار در زندگی‌م خواستم، که خواستن ما را نیامده است چه برسد به بودن و شدن و کردن.

کم‌دیگر نوشت : در ضمن گلای قالی رنگ پاییزی گرفتند... و این خونه‌ی ناقشنگ من داره برا من گور می‌شه... ای دل من ای دیوونه نزار برم از این خونه... اون مثل روزگار شده یه روز خوبه یه روز بده... اون دست گرم و مهربون با دست من قهره دیگه، چشمای غمگینش هم که کلا گویا حرفی با من نداشت از اول...

عادم دسته جمعی : خطای باصره

2010-02-23T07:09:00.003+03:30

قضیه خیلی ساده است. یکی میره پیش یکی دیگه تا از شکست قبلی ‌ش باهاش دردودل کنه و بعد عاشق همدیگه میشن. کلا یکی به آدم نقطه ضعف نشون بده سریع میشه ازش استفاده کرد ولی از کسی که داری ازش استفاده می‌کنی نقطه ضعف ببینی دل‌زده میشی. یه جور موازنه‌ی بی‌شرفانه لازمه تا امورات آدم بگذره. آدم نباید حال و هوای فکری دیگران رو در نظر بگیره چون نمیشه معمولا رودست میخوره آدم، کی گفته که بقیه هم مهم هستند؟ بقیه باید فقط به درد بخورند و اگه آدم‌های به درد نخوری باشند به احتمال زیاد به یکی از درداشون اضافه میشه و بعدش باید راهشون رو از یه طرف دیگه پیدا کنند. یه دیوار ساده رو فرض کنین که ملت از دو طرفش میرن بالا و با هم آشنا میشن و به هم علاقه‌دار میشن و دل همدیگرو تنگ می کنن و این چیزا... اون دیوار منم تقریبا که روش نه میشه نوشت نه میشه تکیه کرد نه حساب کتابی یا هر چی... کلا چیزیه که باید اونورش رو همیشه درنظر داشت. یا یه زحمتی می کشین و میان بالا و قشنگ اون ور رو سیاحت می کنین یام این که اون ور رو تو خیالتون شکل می‌دین. نقاشی هم جدای از دیواره همیشه... نمی‌دونم دیوار هم اشتباه می‌کنه یا نه ولی من که خیلی فکر می‌کنم که کجای کارام اشتباه بوده و نبوده و معمولا به نتیجه نمی‌رسم. شمام اگه هی زور بزنین و قبل از انجام هر کاری هی همه چی رو درنظر بیارین به احتمال زیاد یا تبدیل به سنگ میشین از عذاب الهی یام این‌که به همه‌ی امورات‌تون گند می‌خوره و هرچی‌ام فکر کنین نمی‌فهمین کجای کارتون... یعنی من خیلی با خودم کلنجار رفتم که اگه به چیزی هم مشکوک شدم به عنوان اشتباه خودم بپذیرمش. با خودم گفتم آدما کلا اشتباهاتشون رو قبول نمی‌کنن و اشتباهاته که شخصیتشون رو فرمون‌دهی می‌کنه و شکل می‌ده تا جایی که دیگه اشتباهات بعد تئوریک پیدا کنند و وجدان خلاص شه. مثلا اگه اشتباها یکی اومد آدم رو کرد، آدم میره اشتباها باعث میشه همه بکنندش تا به خودش و اون یه نفر هم که شده ثابت کنه اگه اشتباهی در کار بوده اشتباه اون یه نفر بوده نه من... البته آدم یهو این کار رو نمی‌کنه... ولی اگه آدم یهو این کار رو بکنه دستش برای خودش رو میشه... کلا فکر کردن چیز خوبی نیست. حساب کتاب کردن و ماشین حساب به دست بودن بهتره... این که به کی چی بده و چی بگیره و الیخ... قضیه خیلی ساده‌تر از عذابیه که من برای خودم تحمل می‌کنم. من که نمی‌دونم چه کنم... کاش فقط از دقیق اشتباهاتم خبردار می‌شدم... با خودم کنار اومدم که بپذیرمشون... کاش می‌تونستم به خودم بقبولونم که اشتباه فکر می‌کردم و نمایشی که می‌دیدم ساختگی بوده همون‌طوری که بازیگرهاش اذعان می‌کنند آخرش... نمایش خوبی بود حیف شد ادامه نداشت... حتی این جمله هم فرصت نکرد جای خودش رو تو دهنم پیدا کنه... الان باید بگم نمایش خوبی بود؟ چه‌جوری وقتی همش دروغ بود؟ کلا من دیوار پر رویی هستم. عزت نفس و اعتماد به نفس موج می‌زنه تو این دیوار. یه مسئله شخصیه چیکار دارین؟ هر کی به من می‌رسه محبتش گل می‌کنه ولی برای اون‌ور دیوار. من بیشتر یه خطای باصره‌ام که خودم رو هم گاهی گول می‌زنم. هنوزم فکر می‌کنم اشتباه من نبود که وقتی تو چشام زل زد و اون چه گفت رو باور کردم و به خودم گرفتم. گفتم که من دیوار پر رویی هستم. هنوزم تصورش شاید براتون پیچیده باشه یکی وایسه جلوی دیوار و با اون‌ور دیوار حرف بزنه. یعنی اگه دیده‌تون مثل من محدود باشه نمی‌فهمین. حتی گل هم روی دیوارم گذاشتند. این یکی دیگه تصویر جالب‌تری بود. سنگ‌قبر عمودی. آدم همیشه باید یه‌جوری وانمود کنه که اگه لازم شد بتونه کاملا متضادش رو متصور شه. یعنی یه جوری باشه که اشتباهاتش رو سروشکلی متناسب با زمان بده... یه چی دیگه داشتم می‌گفتم... در طول نمایش فرخنده‌ای که ذکرش رفت حرکت زندگی کاملا رو به جلو بود... بعدش که فهمیدم دروغ بوده یعنی دروغ که نه –چون کسی جز من اشتباه نمی‌کنه اصولا- من اشتباها باورش کردم... بعدش که به‌‌ام گفت عزیزم نه تنها تموم شد بل‌که شروع هم نشده برو خونتون چی‌می‌خوای نصفه شبی، دیگه زندگی رو به جلو نبود یعنی نه مثلا مثل یه دیوار درجا بزنه بلکه کاملا رو به عقب حرکت می‌کرد. این‌دفعه همه‌ی نمایش رو به عقب اجرا می‌شد با این تصور که دروغ بوده و عجب نمایش تلخی شده... تموم هم نمیشه... این چه بساطیه آخه دو ساعت رو به جلو دویست ساعت رو به عقب... یه ساعت شیرین دویست سیصد ساعت تلخ و زهرمار... به نظر شما منم اگه تو این دنده‌عقب رفتنه اشتباهاتم رو دونسته با نادونسته تکرار کنم مسیرم درست میشه؟ منم اگه همه چی رو انکار کنم راهم پیدا می‌شه؟ قضیه خیلی ساده‌است می‌خوام بدونم جواب شما چیه فقط... من کلا بیشتر از حدی که از یه دیوار انتظار می‌ره فکر می‌کنم... الکی نیست که هر کی می‌رسه به من محبتش گل می‌کنه – برای اون‌ور دیوار.

دیوار نوشت: اون عکس بالا آخرین عکسیه که با تنها دوربینی که داشتم گرفتم. همون وقتایی که این‌جا افتتاح شد مامانم رو بردم گفتم این‌جارو یه معمار ساخته به احتمال زیاد نه یه بساز بفروش. باور کنین می‌دونستم آخرین باری باشه که برم اون‌جا. که همون‌طور که فکر می‌کردم شد محل رفت و آمد آدم‌های حال-به-هم-زن. دوربینم دیگه درست کار نکرد.

My simple Progg's Bo Hansson's Magician's Hat

2010-02-20T18:55:00.007+03:30

.
یه زمانی علاقه مند ِ موسیقی پراگرسیو راک بودن به آدم حس ناپاک نبودن می داد دست کم . حالا بو هنسون و کلاه ِ جادوگر به یاد دوران سرخوشی پادشاه سرخ. البته ما یه پراگ داریم و یه پراگ و یه پراگ دیگه که با هم فرق دارند و اون سوئدیش که شایدم ربطی به بو هنسون نداشته باشه دونستنی است و من کم می دونم ازش, منظورم Progg است که گویا جریانی منتقد بوده اند. بماند چیزی که دانسته شد اینه که اون آهنگ جیمی هندریکس که من خیلی دوست می داشتم به اسم Tax Free گویا زیر سر بو هنسون بوده.
.

cowld

2010-02-18T23:58:00.004+03:30

.

At last comes here the werd

Relieved i am to read it like wert

Cold be thy name o world

Thy king dome come swirled

.

delineation of being wiped out

weeping down:

i'm coming onto my menu

you can call my name

o new is my name

the waitress would work it out

i'dbeaten as i'm meat n oh my name is delitten!

.

خطی دور دست

2010-02-13T15:59:00.001+03:30

من اشک هایی را که دریاغوش تو ریختم / شد بخار فاصله‌مان / و اشک‌هایی که تو ریختی / درا گوشش / شد چراغ گمراهیت / خاموش می‌کنم / نوری که دیده‌ام / می‌رسد / تمام ِ زندگی من / هر لحظه تا به سر / و می‌آید در سرزمین من / من در هوای تو / بی امان ِ بی نگاهی ِ تو / واندر سقوط ماه / هر لحظه من تا به سر می‌رسد / این سرزمین من - آن هم نگاه تو / زآجر نشانده‌ای / دل روی درد من / از تکه‌های زجر / اینک شکسته‌ام / بر گِل به دست ِ من / تمثال خشک توست همه‌ دریافت من / من پا به ماه ِ عشق در راه خشکی‌ام / که این درد من / دارد نشان ِ مستی‌ات /// فرزند ِ مُرده‌مان از میان من گسست / این عشق را نشان / سکوتی مطلق است / چشم‌های سرخ من / کور سوی تو گشت / اشک‌هایی که من / بیاغوش تو ریخته‌ام / ماه ِ تاری / که دریاچه‌ام سفید / بیشتر نمی‌رسد عمق نگاه من /// باد می‌آید و من بی نفس / درآ ب / پرواز می‌کنم / و بوی گلم چنان مست کرده است – که گفتم / برای آخرین نفس

بیاموت

2010-02-08T15:41:00.003+03:30

چقدر بد بود دیشب . چقدر؟ بد بود؟ دیشب؟

بهمن ماه

2010-02-05T14:07:00.000+03:30

گفته بودم که یک روز به هم می‌رسیم و یک روز به هم رسیدیم و از کنار‌ هم رد شدیم، فکر می‌کردم... گفته بودم که یک روز به هم می‌رسیم و یک روز به هم رسیدیم و از کنار‌ هم رد شدیم... یک روز به هم رسیدیم و از کنار‌ هم رد شدیم؛ فکر می‌کردم که او هم فکر خواهد کرد، که گفته بودم یک روز، به هم خواهیم رسید دوباره و تو، شاد و خندان حرف‌هایی تکراری برای کسی خواهی زد که دوباره به او هم رسیده‌ای و مانده‌ای. گذشتیم و فکر می‌کردم که به خاطر حرف‌های من از من دور می‌شود و فکر می‌کردم که فکر می‌کند با حرف‌های من به کسی نزدیک می‌شود که دیدم در کنارش، گذشتیم و می‌خندیدند، چه خوب، باز لرزیدم، ضعف کردم و فکر می‌کردم که نباید درست فکر کرد هیچ وقت. دستی به شانه‌ام زد و برگشتم و دیدم که در دوردست منی ایستاده است و گفتی نزدیک به گوشم که اشتباه فکر کرده‌ام اگر فکر کرده‌ام و گفتم خوبی؟ گفت خوب است. گفتم که من خوب می‌لرزم، هوا سرد است. یادت هست؟ از کجا می‌آمدم؟ باید بروی، می‌روی و باز می‌دانی؟ به هم خواهیم رسید و باز فکر خواهی کرد که من چه فکر می‌کنم. دستی تکان می‌دهم، دست می‌دهیم فکر می‌کنم که دستم را گرفته‌ای، می‌گویم که من فکری نمی‌کنم برو. یادم هست از کجا می‌آمدم. سرد بود، یک روز تعطیل ِ غیر از جمعه، ابرها خشک شده بودند، زیر شال گردنی‌ام تب فراگرفته بودم و باز یادم رفت بگویم که فکر می‌کنم از هر که شال‌گردن می‌پوشد بدم می‌آید. مخصوصا شال‌‌گردن‌های دراز و همه‌ی آن گره‌های شال‌گردنی و نه فکر نمی‌کنم یادم بیاید از کجا می‌آمدم و سرد بود که در را برایم باز کردی که من اول وارد بشوم و می‌دانستی که نخواهم گفت "اول شما" و باز همان میز و این بار آن صندلی و من پشت به در که نبینم که می‌رود و که می‌آید. گفتی کجا بودی؟ به من گفتی که بدانی کجا بودم؟ یادم نیست.

Cristi Puiu

2010-02-04T16:16:00.001+03:30

The Death of Mr. Lazarescu (7/10) a

Nuri Bilge Ceylan

2010-02-03T22:51:00.001+03:30

Three Monkeys (8/10) a

Vincent Gallo

2010-01-31T13:32:00.005+03:30

Buffalo '66 (7/10) a