.
پی نوشت دهم:
مرگ نیز وجودم را در کنار خودش انکار می کند
من هر لحظه از خودم پیشی می گیرم
تا ماشینی را ناکار کنم
که با سرعت از کنارم می گذرد
و زندگی مثل شبحی بر تنم می گردد
ماشین ها؛ شبح های امید
برای بازگشت مرگ
من نیز وجودم را در کنار خودم انکار می کنم
بالیدنی در کار نیست
از مرگ می پرسم
که تا چند باید بشمرم
.
این همه را
تا چند باید بمیرم
از خودم
می خواهم که بازگردم به نیستی
که ازین پستی بلند تر است
.
.
از ماجراجویی گذشته است وقتی حرفی برای نگفتن نیست باشد. کسی چه میفهمد از این وبلاگها و نوشتهها؟ این دلهره نیست که آدم را برمیدارد، وقتی اجازه میدهی کسی تو را مرور کند... تو را گفتن و من را خواندن و دیگری-نوشتن و آن یکی بردن و آنهایمان دزدیدن... قبلا دوست داشتی کسی بخواند چیزهایی را که نوشتهای... حالا گرمترین نوشتنهای در لحظه نیز حضور خود را ندارند چه برسد به سالی قبل و ماهی دور تر... کسی یکهو نوشتههای قدیمیات را خواندن به فکر میبرد من را که در رودربایستی ماندگاری نوشتهها گیر میکنم... ولی باز مینویسم و درونیترین حرفها را میل پنهانیام نیست و باز به صدای بلند میگویم که من نمیخواهم پنهان باشم، برای خودم باشم یا چیزی... من که شخصی نمیبینم.... این طرف از کنار خودم میگذری... بعد از سالیانی هنوز به آن دوم شخصهای مفردت معترضم که دو پهلو داشتند... این را برای این میگویم که دیگر-نوشتی خواندهام و باز فکری شدهام که ما مخاطب-خوانی میکنیم؟ این حماسهی وبلاگ است؟ شیرینی فریاد است؟ یا صنعت بازی با تاریکی... یا خودمان را به راهی میزنیم که با قدمهایمان پر میکنیم، آهسته؟ برای من تاریکی گذشته از این نیمه-روشن دالانی که شبها میزنم بسیار ناهموارتر است. در نابههمگونترین دلواپسیهایم چیزی جز شعرهای قدیمی گذشتهی دوستی را نمیشنوم که تلخی گذشتهی بیهمهچیزم را قلمدوش دارد... من تاب چرخیدن در متنهای قدیم را ندارم... و ماجراجویی جوانی در من به بیرمقی پیرمردی مانند است. چیزهای جدیدی که خواهی نوشت را خواهم خواندن... بیمقدمه... من کژتابی دارم مگر نه؟ این ظاهری است که میسازم. دوست گرانسنگی میگفت که من همهچیز را وارونه میفهمم. گفتم همین-اش آخرین جمله را نیز هم من...
من در زمانهایی گذشته نمیدانستم از که میگویم و اندکی دانستم و دانستن شد بلای جان خودش فی حد ذاته... حالا نمیخواهم مخاطب را سردرگم کیستی ِ گفتنیهایم کنم... بیپرده با خودم سخن میگویم... تو هم بدانی بد نیست...
.
.
خیلی وقته که درست و درمون چیزی ننوشتم؛ ننوشتم که ساخته باشم بلکه به طرز احمقانهای چیزهایی که نوشته میشد رو انعکاس دادم. حالا میشه که بسازم چون دیگه از شر نانوشتهها و نوشتههای بیسر و ته روانهایی آلوده باید خلاص بود... که من از شعر کردهها و ندیدهها زاری به روز روشن دری یافتهام:
- سیام دی ماه 87 : سه روز از مدت حج عمره کم شد؛ یاد دانشگاه آزاد افتادم
واقعا جا داشت که بنویسم چهجوری میشه اون حال بدی رو نداشت که میاومدم مینوشتم و حال بقیه رو بههم میزدم ولی وقتی آدم حالش به جا باشه خب وقت نداره که بنویسه، یا اگه اونقدر بیکار نباشی که بنویسی حالت خوب میشه، لابد.
- پنجم بهمن 87 : پریشب قبل از خواب یههو یه چیز نوشتنی زد به سرم و حوصله نداشتم و فقط یک کلمه تو تاریکی کف دستم یادداشت کردم و امشب یادم افتاد و سریع کف دستم رو نگاه کردم و پاک شده بود. خندم گرفت، حواسم نبود که سیگاری که داشتم میکشیدم رو میبایست یه تکونی میدادم وقتی یادم افتاد، دیدم ریخته رو شلوارم و هول کردم و نزدیک بود سیگاره هم از دستم بیافته...
دیگه همهی روزها رو با کار مفید پر کردم تقریبا، از کار شروع شد، بیل زدن، بعد شد بیل زدن و خوندن، بعد بیل زدن تموم شد و همهی فکرهای باطلم هم چنین... نتیجهی کنکور هم خوب شد. و حالا که دست کم هرز نمیرم به نوشتههای قدیمی نگاه میکنم برای دو سال قبلاند، سالی که با ناخوشی گذشت ولی دستکم سالی با بار منفی نبود، مثل پارسال که بدترین سال زندگیم لقب گرفت، جایی که مشتق نمودار مشقاتِ انسانی متعهد به انسانیت صفر شد تا به بازهی اعداد مثبت کمانه کند و خود را از حضیضی رهایی بخشد بس مصیبتبار و نسیانآور... بگذریم:
- هشتم بهمن 87 : ما آدمها نمیدانیم وقتی دست یک نفر از ما قطع میشود باید چه کرد، کجایش را بست، خون چه وقت بند خواهد آمد...
چند روز بعدش یه پیام کوتاهی رو برای تقریبا خیلیها فرستادم و سه تا از جوابها رو یادداشت کردم که بامزهاند:
پیام این بود : من این بالش زیر سرم درد میکنه
س: واسش لالایی بگی خوب میشه
ی: بالش زیر سری رو که درد نمیکنه، دستمال نمیبندند
ا: سرت رو از روش بردار
.
